My Life, My Mania

The More You face, The less you know

มีชีวิตอยู่มาได้ 20 กว่าปี ... ผมก็เป็นผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่มีความชอบความสนใจเรื่องนั้นเรื่องนี้มากมายหลายหลาก...

นอกเวลาเรียน ที่เหมือนจะกลืนเวลาว่างของผมไปแทบหมดสิ้น ...ผมชอบเล่นคอมพิวเตอร์ - ชอบอ่านกระทู้ อ่านบทความ อ่านความคิดเห็นที่หลากหลาย เห็นการโต้ตอบของผู้คนในหลายมุมมอง แม้จะคุยกันอยู่ในประเด็นเดียวกัน

ผมชอบอ่านนิยาย - ทั้งเรื่องวิทยาศาสตร์ ปรัชญา และแฟนตาซี ได้สัมผัสโลกที่แตกต่างออกไป ได้เข้าถึงโลกที่ไม่มีทางได้พบเห็นในช่วงอายุของตัวเอง

ผมชอบนั่งคุยโทรศัพท์ ชอบเล่นเกมส์อยู่เงียบๆ ชอบกลิ้งไปมาอ่านนิตยสารบนเตียง หรือวันไหนอากาศดี ก็ชวนเพื่อนไปเที่ยวเล่น ดูหนัง เดินซื้อของข้างนอก...

แต่ไม่ว่าจะทำอะไรมา สุดท้ายผมก็จะจบลงที่กลับมาหา"ตัวเอง" อีกครั้ง

โดยส่วนตัว ผมเชื่อว่า ช่วงเวลาเหล่านี้ มีความสำคัญมากยิ่งนัก ...ทว่า...เวลาที่ใช้กับตัวเอง กลับมีไม่มาก และมีแนวโน้มที่จะลดลงไปอีก เมื่อผมโตขึ้นเรื่อยๆ...

ผมเคยถามตัวเอง ว่าจะต้องทำเช่นไร ที่จะสามารถอยู่กับความสนใจของเรา พร้อมๆกับไม่ทำให้หน้าที่และชีวิตของเราเสียไปด้วย ?

ผมจะต้องทำเช่นไร ถึงจะคว้าไว้ได้ ทั้งสิ่งที่ชอบ และความรับผิดชอบ?

ผมจะต้องทำเช่นไร ถึงจะมีทั้งเวลาที่ทำเพื่อตัวเอง และทำเพื่อคนอื่น?

คำตอบง่ายๆอย่าง "การแบ่งเวลา" อาจทำไม่ได้ง่ายอย่างที่พูด...

พอได้มาลองคิดดู ผมรู้สึกว่า ทั้งชีวิต และเวลาของตัวเอง มันช่างเล็กน้อยและไร้ความหมายจริงๆ ถ้าเทียบกับตัวตน และการมีอยู่ของโลกใบนี้

...มุมมองเล็กๆของคนหนึ่งคน ไม่สามารถเห็นโลกได้ครบทั้งใบ

...มุมมองเล็กๆของคนหนึ่งคน ไม่สามารถให้คำตอบที่ถูกต้องออกมา ไม่ว่าจะมองสิ่งไหน

...แต่ถ้าหากมุมมองเล็กๆ ได้มารวมกัน ...ภาพที่เห็น ก็จะกว้างขึ้น กว้างขึ้น

จนท้ายที่สุด ด้วยความคิด ความชอบ และความเห็นของคนหลายๆคน...ภาพของ"โลก" ...ภาพของ"ความเป็นจริง"นี้ ก็จะค่อยๆเด่นชัด เป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อยๆ

เหตุผลที่ผมเริ่มเขียนบลอก ก็คงเป็นด้วยความอยากที่จะนำเสนอมุมมองในเรื่องต่างๆ...ทั้งชีวิต ความคิด และความชอบของผม ให้กับผู้อ่าน

...เป็นการบอกเล่าเศษเสี้ยวเรื่องราวของโลกใบใหญ่ๆ ผ่านสายตาเล็กๆของตัวผมเอง และคาดหวังว่า มันคงจะทำช่วยเติมภาพที่ว่างในด้านต่างๆ ให้กับหลายๆคนได้

เพราะหากรวมมุมมองของทุกคนเข้าด้วยกัน ...แม้มันจะไม่ใช่ความสนใจของเรา ไม่ใช่ความความชอบของเรา...อย่างน้อยก็อาจจะเกิดเป็นความสุขเล็กๆจากแง่มุมใหม่ๆ ที่มาจากโลกในด้านที่เราไม่เคยเห็นนี่เอง...

...แม้จะเป็นเม็ดทรายที่มองแทบไม่เห็น...แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกัน มันก็สามารถเกิดเป็นปราสาทที่สวยงาม และสร้างความสุขให้กับคนที่ผ่านไปมาได้...

รักคนอ่านครับ ^^//

ปล1. กำลังค่อยๆเรียนรู้ และตกแต่งบลอกไปเรื่อยๆจ้า

ปล.2Blog นี้...คิดค่าธรรมเนียม เพียง 1 มุมมอง ต่อ 1 เรื่องราวครับผม**