My Life, My Mania

.

If your actions inspire others to dream more, learn more, do more and become more, you are a leader.

~ John Quincy Adams ~

.

เมื่อวันก่อน เพิ่งได้อ่านฉบับรวมเล่มล่าสุดของ Eyeshield 21 มาน่ะครับ ...เป็นหนึ่งในเป็นการ์ตูนเรื่องโปรดเรื่องหนึ่ง ที่ยังคงตามอ่านและตามเก็บอยู่ถึงปัจจุบัน แม้ว่าปกติจะไม่ค่อยได้ชื่นชอบการ์ตูนกีฬาเป็นพิเศษก็ตาม

Eyeshield 21 เป็นการ์ตูนกีฬา+ดรามา+คอเมดี้ เรื่องหนึ่ง ที่พูดถึงตัวเอกผู้แสนอ่อนแอ ซึ่งแม้จะเพิ่งได้ใช้ชีวิตเด็กมัธยมปลายหมาดๆ ก็ยังมิวายต้องประสบชะตากรรมเดิมๆ นั่นก็คือ การถูกกดขี่ กลายเป็นลูกไล่ชาวบ้าน วิ่งวุ่นซื้อข้าวซื้อของ เป็นเบ๊คนอื่นเขาไปเรื่อย

เคราะห์ดี (หรือร้าย?) ที่ตัวเอกผู้แสนอ่อนแอของเรา ได้พบเจอกับรุ่นพี่สุดโหดผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่ง ที่มองเห็นพรสวรรค์ลึกๆของตัวเขา นั่นก็คือ"ความเร็ว"ที่ยากจะหาใครเปรียบเทียบ เป็นความเร็วที่เกิดจากการบ่มเพาะมามิได้ขาด ตลอดชีวิตการเป็นลูกไล่คนอื่น จึงได้ลากให้เข้ามาสู่ทีมอเมริกันฟุตบอลของโรงเรียน พร้อมสร้างภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ให้กับ"ผู้เล่นลึกลับ"ผู้ใส่ maskปิดบังโฉมหน้าคนนี้...สุดยอดรันเนอร์มือหนึ่ง อิมพอร์ทจากอเมริกา...เจ้าของฝีเท้าความเร็วเสียง...' Eyeshield 21 '

แม้หลังๆนี้ ผมจะไม่ได้มีโอกาสได้ตามอ่านการ์ตูนรายสัปดาห์ได้ครบทุกเล่ม แต่ก็มีอยู่สองสามเรื่อง ที่ยังคงเฝ้าอ่าน+เฝ้าซื้อเก็บไว้ด้วยความประทับใจส่วนตัว...และเรื่องอายชิลด์นี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น (ทั้งๆที่เกิดมา เคยดูอเมริกันฟุตบอลอยู่น้อยครั้งจนนับนิ้วได้)

...สำหรับเรื่องนี้ ก็ติดใจอยู่หลายเรื่องเลยครับ ทั้งงานภาพ ที่แม้จะเป็นลายเส้นโล่งๆ แต่ก็เต็มไปด้วยลายละเอียดที่สูงมาก...ฉากหลัง สนามแข่ง ตัวประกอบ...ตัวละครแต่ละตัวก็เต็มไปด้วยสเน่ห์และเอกลักษณ์เฉพาะ และเปิดตัวด้วยจุดเด่นที่ไม่เคยซ้ำกัน สเตปการดึงอารมณ์ของเรื่องก็ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว ตอนเล่นมุขก็สามารถทำให้ขำได้ และตอนเล่นซึ้งก็เรียกอารมณ์ให้รู้สึกร่วมไปกับตัวละครได้

...เรียกได้ว่า เป็นสไตล์การ์ตูนผู้ชายร่วมสมัย ที่ยังคงคอนเซปต์คลาสสิคเดิมๆไว้ครบถ้วนมาตลอดหลายสิบปี นอกเหนือจาก"ความสนุก" ..นั่นก็คือ "มิตรภาพ ความฝัน และความรัก" นั่นแล...

ประเด็นหนึ่งที่เด่นชัดในเรื่อง ก็คือการสร้าง "ภาพลักษณ์ของผู้นำ" ขึ้นมาในทุกๆทีม...ตัววิ่งที่รวมเร็วดุจแสง ฝีเท้าที่ไร้น้ำหนัก ลูกส่งที่สูงเกินเอื้อม ท่าพาสที่รวดเร็วแม่นยำจากสิงห์ปืนไว พละกำลังที่มากดุจไดโนเสาร์ เกราะป้องกันที่ไม่มีทางพังทลาย ฯลฯ...

เอกลักษณ์เฉพาะตัวนี่ล่ะครับ ที่เป็นจุดสำคัญมากๆ ที่ผู้เขียนพยายามเน้น...ถามว่าสำคัญมั๊ย...ผมคิดว่า "สำคัญมาก"ครับ นอกเหนือจากความไม่จำเจของตัวเรื่องแล้วเนี่ย การหา"จุดแข็ง"ของทีมตัวเองขึ้นมา แล้วพัฒนาเสริมความเด่นตรงนั้นให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ก็เป็นเรื่องที่สำคัญในทุกๆวงการ

จะเห็นว่า ประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในประเทศที่ให้ความสำคัญกับการสร้างเอกลักษณ์ของตัวเองมาก ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร ร้ายขายของ ร้านช่างไม้ ร้านตัดผม ร้านของเล่น อะไรก็ตาม เรียกได้ว่า ตั้งแต่ชามก๋วยเตี๋ยวถึงโชว์รูมรถเขาก็ต้องพยายามสร้าง"จุดเด่น"ของตัวเองขึ้นมาให้ได้ จะเป็นสไตล์การจัดวาง เรื่องราวความเป็นมาของตัวร้าน จุดมุ่งหมาย ความฝันของเจ้าของ หรืออะไรก็ตาม แม้เพียงซักน้อยนิด แต่หากทำให้ลูกค้าจดจำภาพองค์กรตัวเองได้เพียงซักนิด ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว ที่จะทำ

คนหลายคนอาจหัวเราะเยาะ ว่าทำไมคนชาตินี้ถึงชอบพูดเกริ่นยืดยาว ชอบทำตัวสร้างเรื่องราวให้เกินความจำเป็น ชอบปูพื้นอะไรที่ดูไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย...แต่ผมก็ยังเห็นด้วยกับเอนทรีเก่าๆซักอัน ที่บอกว่า การขวนขวาย ค้นหา (หรือสร้าง) จุดเด่นของตัวเอง และนำสิ่งนั้น มาเป็นอาวุธในการเดินไปข้างหน้านั้น เป็นใบเบิกทางที่ดีมาก ที่จะไปสู่ความฝัน

พลเมืองหลายล้านคนของดินแดนนิปปอน ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า "จุดแข็ง"ของพวกเขานั้น ไม่ใช่แค่จุดเล็กๆที่ไม่มีพลังและความหมายอะไร กลับกัน มันกลับยิ่ง"แข็ง" และ"ใหญ่" มากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆกับประสบการณ์ที่ส่งทอด จากรุ่นสู่รุ่น

พิพิธภัณฑ์ดาบซามูไร พิพิธภัณฑ์กิโมโน พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่ พิพิธภัณฑ์ราเมง หรืออีกนับร้อยนับพันพิพิธภัณฑ์ที่ดูเหมือนน่าตลกทั่วญี่ปุ่นนั้น ก็เป็นเหมือนหลักฐานอย่างดี ที่จะยืนยันให้เห็นว่า ความจริงจังและมุ่งมั่นของคนเรานั้น สามารถพาเราไปไกล และสืบทอดไปได้ยืนยาวแค่ไหน ความสำเร็จในสายอาชีพของคนเรา ก็อาจจะต้องใช้ "มิตรภาพ ความฝัน และความรัก" นี้ ทำจุดแข็งให้เป็นรูปธรรมขึ้นมา ไม่มากก็น้อย...^^

ค้นให้พบตัวเองนะครับ แล้วเสริมสิ่งที่เรามี ให้ยิ่งใหญ่ขึ้น แล้วเราจะรู้ว่า ไม่จำเป็นที่จะต้องไปกลัวการพ่ายแพ้ ให้แก่ใครอื่นอีก...

.

รักจุดแข็ง

รักคนอ่านครับ *_*//

ปล....และน่าเศร้าเหลือเกิน ที่ต้องบอกว่า บ้านเรานั้น ไม่ได้มี"เอกลักษณ์" หรือ"สิ่งแสดงแนวคิดและความุ่งมั่นของคนรุ่นก่อน" น้อยไปกว่าประเทศอื่นแลย แต่ที่เทียบไม่ได้...ก็คงเป็น"คน" ที่จะมองเห็นความสำคัญ และรักษาสืบทอดสิ่งเหล่านั้นเสียมากกว่า...

ปล.2 เอนทรีอายชิลด์นี้...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ...มีต่อนะเออ แต่คนละประเด็นนะครับ

ปล.3 แล้วเอนทรีนี้...มันอายชิลด์ตรงไหนฟระ ?