My Life, My Mania

.

The first and best victory is to conquer self ; to be conquered by self is of all things most shameful and vile.

~Plato~

.

สวัสดีครับทุกคน

แม้อารมณ์จะไม่ต่อเนื่อง (เพราะหายหน้าไปพักใหญ่) แต่เนื้อหาวันนี้...ต่อเนื่องจากเอนทรีที่แล้วนะครับ จะกลับพูดถึงแนวคิดบางอย่าง จากที่ได้อ่าน Eye shield 21 เล่มใหม่ไปน่ะครับ

ในเรื่อง ตัวเอกของเรา ต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งคนสำคัญมากมาย ที่ล้วนแล้วแต่มีจุดเด่นและเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆก็คือ ทุกคนล้วนเป็น"คนเก่ง" กันทั้งนั้น

และในคนเก่งจำนวนมากนั้น มีไม่กี่คน ที่เป็นคนที่พิเศษยิ่งกว่า...เป็นคนที่มีความสามารถเข้าขั้น"อัจฉริยะ"กันเลยทีเดียว

ในชีวิตคนเรา แน่นอนว่า จำเป็นจะต้องเจอทั้งคู่แข่งและสถานการณ์ที่เหมือนบททดสอบพวกเราอยู่เนืองๆ

บางครั้ง สถานการณ์เบื้องหน้า ก็แสนจะท้าทายความสามารถ กระตุ้นหัวใจให้เต้นเร็ว

บางครั้ง คู่แข่งเบื้องหน้า ก็เปี่ยมไปด้วยความสามารถ เสริมให้การเผชิญหน้า ดูมีความหมาย

แต่หลายครั้ง ที่สถานการณ์นั้นๆ มีบางอย่างที่"ยากเย็น" เกินกว่าจะเรียกเป็นแค่"บททดสอบ" อย่างเย็นใจ

คู่แข่งบางคน "เก่งกาจ" เกินกว่าจะเรียกว่าเป็น "เป้าหมาย" โดยไม่กระดาก

คำว่า "อัจฉริยะ" ในโลกของความเป็นจริง...แม้จะเป็นกลุ่มคนที่ดูเหมือนมีน้อย และหาได้ยากยิ่ง...แต่ที่แน่ๆ คนเหล่านั้นก็มีอยู่จริง

เหล่าอัจฉริยะ เกิดมาพร้อมทั้งโอกาสและพรสวรรค์ที่เต็มเปี่ยม ไม่ว่าจะเป็นการเรียนรู้ การฝึกฝน การพัฒนา ก็ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ในการเติบโตที่ไม่มีสิ้นสุด

...แม้จะดูเหมือนว่า พวกเราพยายามอย่างเท่าเทียมกัน (รึหนักกว่า)...แต่เหล่าอมนุษย์พวกนั้น ก็ดูจะห่างไกลออกไปทุกที...

พระเอกของเราเคยท้อ ตัวผมเองเคยท้อ และเชื่อว่า...อีกหลายๆท่านก็เคยท้อ รู้สึกเหมือนเป็นแค่เม็ดทรายเล็กๆ ที่ริจะถมมหาสมุทรเบื้องหน้า...การก้าวข้ามคนเหล่านั้น ดูเป็นเรื่องที่ห่างไกลเหลือเกิน

และที่น่าขำขึ้นไปอีกก็คือ เหล่าอัจฉริยะอีกพวกหนึ่ง ที่สามารถสร้างทั้งความชื่นชม และความขมขื่นให้กับตัวเราได้ในเวลาเดียวกัน...เหล่า "อัจฉริยะพันธุ์แท้" ผู้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอุตสาหะ...

ในชีวิตของผม ได้พบคนมีความสามารถมากมาย หลายคนก็อาจจะเรียกได้ว่าเป็น Real Genius อย่างเต็มปากเต็มคำ และหลายคนก็เป็นได้มากกว่านั้น...พวกเขาไม่ได้เพียงพออกพอใจกับความสามารถเหนือคนอื่นที่ได้รับมาตั้งแต่กำเนิด แต่พวกเขาตัดสินใจที่จะขัดเกลามันให้ดีขึ้น และฝึกฝนตัวเองมิได้ขาด

คนหัวไวหลายๆคน ก็ยังมุทำงานมากกว่าคนอื่น

คนความจำดีหลายๆคน ก็ยังทบทวนบทเรียนมากกว่าคนอื่น

คนมีทักษะทางกีฬาหลายๆคน ก็ยังขยันฝึกซ้อมมากกว่าคนอื่น

และในที่สุด คนเหล่านั้น ก็สามารถก้าวไปในจุดที่ไกลกว่าที่คนทั่วไปจะเคยหวัง...ก้าวไปไกลกว่าจุดที่อัจฉริยะคนอื่นดำรงอยู่

Eye shield 21 ของเรา ก็เต็มไปด้วยคนเหล่านั้น

วลีเด็ดอันหนึ่งในเรื่อง กล่าวโดยคนธรรมดาสามัญคนหนึ่ง ที่มุ่งมั่นหักโหมจนเลือดตากระเด็น เพียงเพื่อให้เข้าใกล้ขอบเขตของเหล่ายอดมนุษย์ให้มากขึ้น...แม้ซักก้าวก็ยังดี...

แต่ยิ่งคว้า ก็เหมือนเป้าหมายจะยิ่งไกลไปเรื่อยๆ...เพราะยอดมนุษย์ ก็ไม่ได้อยู่นิ่งๆ รอเพียงให้ผู้คนเข้ามาหา

"ขนาดอัจฉริยะยังพยายามขนาดนี้ แล้วคนธรรมดาๆอย่างเรา จะเอาอะไรไปสู้เล่า?" คำถามนี้ ออกมาพร้อมกับน้ำตาของชายหนุ่ม

โลกแห่งความจริงมันไม่ได้เรียบง่ายเลย คนทุกคน ไม่มีใครเติบโตด้วยความเร็วที่เท่ากัน ความเหลื่อมล้ำทางความสามารถ เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้...ดังนั้น พวกเราอาจจะไม่มีคำตอบให้เด็กหนุ่ม...แต่สิ่งทีสำคัญกว่าคือ...คำถามของเขา ถูกต้องแล้วหรือยัง?

เป้าหมายของคนเรา อยู่ไกลขนาดนั้นเลยหรือ?

คำสอนมากมาย ได้ชี้ให้เห็นว่า...ก่อนที่จะชนะคนอื่น สิ่งสำคัญคือ "ชนะตัวเอง" ให้ได้เสียก่อน

เป็นคำสอนที่แสนยาวนาน จนแทบไม่มีใครเห็นความสำคัญ...แต่มันก็เป็นความจริง...คนที่ไม่สามารถจะชนะแม้แต่ตัวเองได้ ก็ไม่สามารถไปเผชิญหน้าใครได้...และเพื่อให้ได้สิ่งนั้น "ความพยายาม" เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

แม้เป้าหมายนั้นจะยิ่งใหญ่แค่ไหน จะเป็นตัวของเรา หรือเป็นตัวของใคร หากคนเรามีความมุมานะ และหมายมั่นจะก้าวข้ามไปให้ได้แล้ว...ซักวันหนึ่ง...เราก็จะสามารถไปถึงอาณาเขตที่ไม่มีใครเคยไปถึง...ไม่ว่าจะเป็นเหล่าอัจฉริยะคนอื่น หรือตัวของเราในอดีตก็ตาม...

ไม่นานมานี้ อาจารย์ของผมได้สอนมาว่า...ถ้าเปรียบน้ำหนึ่งถังใหญ่ เหมือนดังความพร้อมที่เราจะต้องมี ในการผ่านบททดสอบหนึ่งๆ

น้ำ 100 ลิตร ย่อมไม่สามารถถูกดื่ม และนำไปใช้ในร่างกายได้ ด้วยเวลาเพียงชั่วข้ามคืน

หรือหากทำได้ ด้วยการกล้ำกลืน ฝืนทนผิดธรรมชาติ...มันก็เพียงแต่จะเต็มไปด้วยความอึดอัดทรมาน ไม่รังสรรค์ประโยชน์ใดๆ

...แต่หากเราค่อยๆซึมซับมันทีละน้อย ทีละน้อย วันละลิตร วันละสองลิตร

ในเวลาไม่นาน น้ำก็จะถูกนำมาใช้จนหมด และเราก็มีกำลังเพียงพอ ที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาใดๆ

เด็กหลายคน บ่นทุกข์ทรมานกับการเรียน เพียงแค่ได้เห็นจำนวนหน้ากระดาษของตำราเบื้องหน้า...แต่กลับลืมคิดไปว่า ก่อนจะถึงวันที่ต้องใช้ความรู้เหล่านั้น พวกเขามีเวลาเหลือเฟือเพียงใด หากไม่ได้นำไปผลาญทิ้งโดยเปล่าประโยชน์

ค่อยๆก้าว ทีละก้าว ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วแค่ไหน...ขอเพียงเรายังไม่หยุดที่จะเดิน...

เป้าหมายที่เคยอยู่แสนไกล ก็จะกลับกลายมาอยู่เพียงเอื้อมมือในซักวัน

.

.

รักความมุมานะ

รักคนอ่านครับ \\ +_+ //

ปล....เอนทรีนี้ ผมเขียนด้วยอารมณ์ร่วมที่มากกว่าตอนแรกเยอะครับ...เพราะกำลังจะต้องดิ้นรนดื่มน้ำซัก 500 ลิตร...เพื่อสอบปิดวอร์ดในสัปดาห์หน้าาาาาา

ปล.2 จะจบนรีเวชเสียแล้ว...เร็วจนน่าตกใจ กับ 6 สัปดาห์ที่หมกมุ่นกับเรื่องหญิงๆ...ชีวิตจะเป็นยังไงต่อไปนะ?

ปล.3 แล้วเอนทรีนี้...มันก็อายชิลด์ตรงไหนฟระ ?