My Life, My Mania

small talk

สัปดาห์หน้ากำลังจะขึ้นตึกจิตเวชครับ จะว่างน้อยลงมากๆ และพรุ่งนี้ก็จะหนีเที่ยวขึ้นเขาอีกครั้งด้วยสิ...(อ๊ะๆ ผมเลือกตั้งไปแล้วนา) ดังนั้น จึงทำเช่นเดิมครับ...หนีมาอัพบล็อกทิ้งไว้อีกหนึ่งเอนทรี ^^ ไว้เจอกันสัปดาห์หน้าจ้า มีรีวิวซีรีย์ฝรั่งสนุกๆมาฝาก

บทความ "20 ปี กับไฟนอล แฟนตาซี ในความทรงจำ" ที่บรรยายเนื้อเรื่องและความประทับใจต่อซีรีย์ชื่อดังชุดนี้ ทยอยเขียนเป็นช่วงๆครับ คนที่ตามอ่าน รับรองว่าได้อ่านจนจบแน่นอน แต่ปัญหาคือ ผมมักอัพไม่พร้อมกันเท่าไหร่ เดี๋ยวเริ่มที่บล๊อกนี้ เดี๋ยวเริ่มที่เวปนู๊น อะไรอย่างนั้น...ก็ขออภัยในความไม่สะดวก แต่รับรองว่า ที่สุดแล้ว อัพขึ้นหมดทุกที่แน่นอน...

ปล. บทความตอนที่ 5 นี้...ยาวโคตร...ถ้ายังไง รบกวนอ่านให้จบด้วยละกันน่อ add fav.ไว้ก็ยังดีครับ ตั้งใจเขียนมากๆจริงๆนะเออ

>>ลิงค์หน้าหลักบทความ<<

----------------------------------------------------------------------------------

Hope gives the earth blessings, Courage lights the flames,
Kindness makes water the source of life, Pursuit lets wisdom ride the wind.

~ Legend of the Void ~

Prologue

แต่ละหน้ากระดาษของสมุดบันทึกเล่มใหญ่ ที่ถูกเรียกว่า “ประวัติศาสตร์” นั้น ต่างสะท้อนให้เห็นถึงวัฎจักรอันจริงแท้ของเหล่ามนุษย์...มีเกิด มีดับ หมุนเวียนไปตามกาลเวลา...ในแต่ละช่วงอายุอันจำกัดนั้น คนหลายผู้ สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเองได้เป็นผลสำเร็จ...ในขณะที่อีกหลายคน ทำได้เพียงโอบกอดเจตจำนงที่ยังไม่ลุล่วงของตนไว้...ตราบจนวินาทีสุดท้าย

กว่าพันปีก่อนหน้ายุคปัจจุบัน จอมมารผู้ทรงพลานุภาพนาม เอนูโอ (Enuo) ได้ใช้เวทย์มนตร์อันมหาศาลของตน สร้างสิ่งที่น่าพรั่นพรึงที่สุดในประวิติศาสตร์ของมนุษยชาติขึ้น...นามนั้นคือ “ The Void “ มหาเวทย์แห่งความว่างเปล่า…เวทย์ต้องห้ามอันยิ่งใหญ่ ที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง...ไม่เว้นแม้แต่ตัวมันเอง เข้าสู่ห้วงมิติที่แสนเวิ้งว้างและไกลโพ้น…สู่มิติที่ที่ไม่มีทั้งการก่อกำเนิด และไม่มีทั้งการดับสูญ...

เพียงแค่”การมีอยู่” ของมัน ก็เพียงพอที่จะคุกคามวัฎจักรแห่งชีวิต...เหล่าผู้กล้าในยุคนั้น ได้ร่วมแรงร่วมใจกัน ใช้ “อาวุธในตำนานทั้ง 12“ ปราบเอนูโอลงได้เป็นผลสำเร็จ

ความปรารถนาที่จะส่งทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่ความว่างเปล่า เป็นอันต้องจบสิ้นไป พร้อมๆกับจอมเวทย์ผู้ชั่วช้า…ทว่า...มหาเวทย์แห่งความว่างเปล่าที่ถูกสร้างขึ้นนั้น กลับไม่มีสิ่งใดทำลายมันลงได้เลย...ทางเลือกสุดท้ายของเหล่าผู้กล้า ก็คือการเดิมพันโดยใช้ชะตาของ “โลก” ทั้งใบ เพื่อแลกกับการ “ผนึก” สิ่งนั้นเสีย

พวกเขาและเธอ ตัดสินในกระทำการใหญ่ โดยทำการแบ่งขุมพลังที่ควบคุมโลกทั้งใบ...ขุมพลังบริสุทธิ์แห่งธรรมชาติ ซึ่งอยู่ในรูปของ “คริสตัล"” พิสุทธิ์ทั้งสี่ ออกเป็นสองชุดด้วยกัน...พร้อมกันนั้นเอง...ผืนแผ่นดินที่เคยเชื่อมต่อ ก็เริ่มปริออก...ท้องทะเลก็เริ่มแบ่งแยก...แม้สายลม ก็ราวกับจะถูกกั้นห่างด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น

...โลกดั้งเดิม พลันแยกออกเป็นสองใบในบัดดล !!

โลกใบแรก และโลกใบที่สอง ถูกตัดขาดจากกันและกัน หมุนห่างไปตามวงโคจรของตนเอง...และได้ก่อเกิดเป็นบริเวณกึ่งกลาง ซึ่งถูกขนานนามว่า “ช่องว่างระหว่างมิติ “ (Cleft of Dimension ) ที่ซึ่งไร้ทางเข้าและทางออก ที่ซึ่งราวกับเวลาจะหยุดนิ่งลง...หากจะมีซักแห่งหนใด ที่มหาเวทย์ต้องห้ามจะถูกผนึกไว้...ก็คงไม่มีสถานที่ไหน จะเหมาะสมไปกว่าที่แห่งนี้อีกแล้ว...

...กาลเวลาผ่านพ้นไป ความหวาดกลัวก็เริ่มจางหาย...แล้วในที่สุด แม้แต่คำบอกเล่าถึงจุดกำเนิดของโลกทั้งสองใบนี้ ก็ได้ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา...

The most Disgusting Soul ever

ณ โลกใบแรก เมื่อ 300 ปีก่อน…หายนะครั้งใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อจิตวิญญาณชั่วร้ายของปีศาจนับร้อยนับพัน ซึ่งสั่งสมอยู่ที่ใจกลางป่าศักดิ์สิทธิ์แห่งมัวร์...ได้ทวีความรุนแรงมากขึ้น ‘ จิต ’ เหล่านั้น ก็ก่อเกิดเป็น ‘ ชีวิต ’ ที่มีรูปร่าง มีสติปัญญา และเต็มไปด้วยความชั่วร้าย...นามว่า จอมเวทย์ ExDeath

ก่อนที่ก้อนรวมแห่งความชั่วร้ายนั้น จะทันกระทำการใด...นักปราชญ์กิโด ผู้ยิ่งใหญ่ ก็ได้ใช้พลังแห่งคริสตัลทั้ง 4 ทำการผนึก Exdeath ไว้กลางป่าศักดิ์สิทธิ์แห่งมัวร์ลงจนได้...อย่างน้อยก็ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

หน้าประวัติศาสตร์ พลิกไล่มาจนถึงช่วงเวลา 30 ปีก่อนยุคปัจจุบัน เมื่อพลังของคริสตัลในโลกใบแรกนั้น เริ่มอ่อนลง จอมเวทย์ตัวร้ายก็หลุดรอดออกมาได้อีกครั้ง และมุ่งตรงไปยังโลกใบที่สองโดยมิรอช้า...ทว่า 4 นักรบผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคนี้ ซึ่งถูกขนานนามว่า “นักรบแห่งรุ่งอรุณ” ( Warrior of Dawn ) ก็ได้ใช้อุกกาบาตยักษ์ เป็นพาหนะไล่ตามมาถึงโลกใบที่สองนั้น และจัดการล้ม Exdeath ลงได้อีกครั้งหนึ่ง !!

...ทั้งหมดใช้พลังของคริสตัลทั้ง 4 ของโลกใบที่สอง ในการผนึกจอมเวทย์ตัวร้ายไว้ที่โลกใบนั้น...แต่ดอร์แกน หนึ่งในนักรบแห่งรุ่งอรุณ กลับรู้สึกผิดอย่างมาก ที่จะต้องทิ้งภาระของโลกตัวเอง ไว้กับโลกอีกใบหนึ่ง...คิดได้ดังนั้นแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะลงหลักปักฐานอยู่ที่โลกใบนี้ต่อไป เพื่อเฝ้าดูให้แน่ใจว่า คริสตัลทั้ง 4 จะยังคงเปล่งประกายแสงเฉกเช่นนี้ตลอดไป...

Beginning of the New Age

เวลาผ่านมานานปี...แม้ยอดนักรบก็ยังต้องเวียนว่ายอยู่ในกฎแห่งธรรมชาติ..ดอร์แกนเสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย ไม่นานนัก ก่อนจะฝากฝังลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของเขา...บัทซ์...ให้ออกเดินทางสู่โลกกว้าง พร้อมเงี่ยหูฟังเสียงกระซิบของสายลม ที่จะนำเขาไปสู่เส้นทางที่เหมาะสม...

ซึ่งตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา พลังแห่งธรรมชาติของ ”คริสตัล” ได้ถูกผู้คนนำมาใช้อย่างบ้าคลั่งและฟุ่มเฟือย...เมื่อคริสตัลทั้งสี่ ถูกติดตั้งด้วยเครื่องยนตร์ของซิด วิศวะกรอัจฉริยะ...พลังของมันก็ถูกแปรเปลี่ยนมาสร้างประโยชน์นานัปการให้แก่เหล่ามนุษย์ผู้โง่เขลา...ผืนดินที่แข็งแกร่ง สายน้ำที่ไหลเชี่ยว สายลมที่รุนแรง และเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ...เสียงหัวเราะของทุกคนก็ดังก้องไปทั่ว โดยหารู้ไม่ว่า จุดจบของโลกทั้งใบ กำลังจะก้าวมาถึงในไม่ช้า...

Exdeath ซึ่งถูกผนึกอยู่ ไม่พลาดโอกาสงาม ที่พลังของคริสตัลเริ่มอ่อนแรงเช่นนี้...มันใช้อำนาจแห่งความมืด ครอบงำผู้คนมากมาย ให้เข้าหาขุมพลังอันยิ่งใหญ่แต่ละแห่ง และทำลายคริสตัลทั้งสี่ก้อนนั้นเสีย !!!

บัทซ์ นักเดินทางหนุ่ม สัมผัสได้ถึงสายลมที่อ่อนแรงลง…จึงรีบเร่งเร้าโจโคโบะคู่ใจ ให้มุ่งหน้าไปโดยเร็ว...

เรน่า เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไทคูน ด้วยความเป็นห่วงพระบิดา... จึงกระโดดขึ้นหลังมังกรบินประจำตัว ทะยานออกไปโดนพลัน...

การัฟ หนึ่งในสี่นักรบแห่งรุ่งอรุณ ได้รับคำทำนายถึงหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น จึงรีบร้อนขับอุกกาบาตยักษ์ ข้ามมาถึงโลกอีกใบ ด้วยใจที่สั่นระทึก...

ฟาริส โจรสลัดผู้หยิ่งทะนง เริ่มสังเกตถึงความผิดปกติเหนือน่านน้ำ จึงรีบบอกกล่าวซิลดรา มังกรวารีประจำตัว ให้รีบแหวกว่ายไปยังจุดหมาย...

...ความนึกคิดที่แตกต่าง กลับชักนำชายหญิงทั้งสี่ มุ่งหน้าไปสู่จุดหมายเดียวกัน...สู่จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

...สู่วิหารคริสตัลแห่งสายลม...

...ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้านักรบแห่งโชคชะตา ก็คือเศษซากของคริสตัลที่กระจัดกระจาย และคำส่งมอบต่อพวกเขา ว่า...จุดจบกำลังใกล้เข้ามา...ชะตากรรมแบบเดียวกัน กำลังจะเกิดขึ้นกับคริสตัลที่เหลือ...ณ ตอนนี้ หน้ากระดาษว่างๆอีกหนึ่งแผ่น ได้ถูกพลิกขึ้นมา...คนทุกผู้ต่างรู้ดีว่า ถึงเวลาแล้ว ที่ตำนานหน้าใหม่กำลังจะถูกบันทึก ถึงเวลาแล้ว ที่ ”เหล่านักรบแห่งรุ่งอรุณ” รุ่นใหม่ จะเข้ามาทำให้เจตจำนงที่ยังค้างคาของเหล่านักรบแต่กาลก่อนบรรลุผล !!!

Accomplish the Nothingness

ด้วยพลังที่เศษซากคริสตัลถ่ายทอดให้กับเหล่านักรบทั้ง 4 ทำให้พวกเขาสามารถติดตามไล่ล่าจิตวิญญาณของ Exdeath ไปสุดหล้าฟ้าเขียว...แต่น่าเสียดาย ที่ความชั่วร้ายมักจะก้าวนำไปก่อนหนึ่งก้าวเสมอ...และแล้ว คริสตัลก้อนสุดท้ายก็แตกเป็นผุยผง...จอมมารผู้ชั่วช้า ฟื้นกลับขึ้นมาอีกครั้ง !!

ฉากของเรื่องราว กระโดดข้ามผ่านห้วงอวกาศ ไปยังโลกอีกใบหนึ่ง...โลกใบแรกของการัฟ...ซึ่งเป็นสถานที่สถิตแห่งคริสตัลอีก 4 ก้อนที่เหลือ...ณ ที่นี้เอง ที่จุดประสงค์ของจอมมารร้ายได้ถูกเปิดเผยผ่านปากของนักปราชญ์กิโด...

จอมมารผู้ชั่วช้านี้ ไล่ทำลายคริสตัลทั้งสองชุด เพื่อทำให้โลกทั้งสองใบที่เคยแยกจากกันเมื่อครั้งก่อน...กลับมารวมกันเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง เพื่อเปิดเส้นทางสู่”ช่องว่างระหว่างมิติ”ที่มันได้แต่เคยฝันถึง...

...สู่สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าปีศาจเก่าแก่อันแสนชั่วร้าย
...สู่สถานที่ซึ่งใช้ผนึกเวทย์มนตร์ต้องห้ามแต่ครั้งโบราณ
...สู่สถานที่ตั้งของ...The Void...


“ สิ่งมีชีวิตซึ่งก่อกำเนิดจากก้อนรวมของวิญญาณร้ายที่มากมายเหลือคณานัป ” ไม่ได้เป็นคำอธิบายที่เกินเลยไปซักนิด...จอมเวทย์ Exdeath ใช้เวลาไม่นานนัก ที่จะปิดฉากตำนานเก่าแก่ที่รังควาญตนมาแสนนาน...นักรบแห่งรุ่งอรุณยุคเก่า จบชีวิตลงจนหมดสิ้น...และแล้ว...คริสตัลก้อนสุดท้ายก็พินาศลง...โลกทั้งสองใบ หลอมรวมกลับเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง !! จอมเวทย์ Exdeath ได้รับมหาเวทย์แห่งความว่างเปล่าไว้ในมือในที่สุด !!

ฝันร้ายที่ห่างหายไปกว่าศตวรรษ กำลังจะกลับคืนมา...วัฏจักรแห่งการเกิดและดับ กำลังจะถูกทำลายสิ้น...มหาอวกาศ กำลังจะถูกดูดกลืนกลับสู่ความสิ้นสูญ!!
ณ ที่แห่งนั้น..แม้แต่เศษเสี้ยวของนิยามคำว่า”ชีวิต” ก็ไร้ซึ่งความหมายใดๆ !!

Behind the Cover

Final Fantasy V – บทแห่ง ”การสืบทอด” – นั้น เป็นหนึ่งในภาคที่เรียกได้ว่า มีระบบการเล่นที่”สมบูรณ์”ที่สุด ด้วยการหยิบระบบตั้งแต่ครั้งเก่าก่อน อย่าง “การเปลี่ยนอาชีพ” มาพัฒนาให้มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว รวมทั้งสิ้น 22 อาชีพ (ซึ่งเพิ่มเป็น 26 อาชีพในเวอร์ชันรีเมค) และมีจุดเด่น จุดด้อยของแต่ละอาชีพที่แตกต่างกันชัดเจน สามารถเปลี่ยนแปลง หรือผสมผสานกันได้อย่างอิสระแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...เรียกได้ว่า แม้ตัวละครหลักของภาค จะมีอยู่น้อยนิด เพียงแค่ 4 คน แต่การนำไอเดียเรื่องอาชีพ และความสามารถมาประยุกต์รวมกันได้ตามชอบใจ ทำให้เกิดเป็นกลุ่มปาร์ตี้ที่แตกต่างกันไปได้ มากมายหลายร้อยรูปแบบ

แต่ละสายอาชีพ ทั้งบุ๋นและบู๊นั้น จะมีขีดความสามารถที่แยกจากกันอย่างสิ้นเชิง และจะพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผ่านการเก็บแต้มความสามารถ(Ability point ) ที่ได้จากการปราบศัตรู...เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง นักเวทย์ก็จะใช้เวทย์ระดับที่รุนแรงมากขึ้น จอมโจรก็จะสามารถจู่โจมพร้อมกับขโมยสิ่งของ นักรบก็จะถือดาบสองมือ รึซามูไร ก็จะสามารถจัดการศัตรูทั้งกลุ่ม ได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว !!

เมื่อไปถึงช่วงกึ่งกลางเกมส์เป็นต้นไป ความสนุกที่แท้จริงก็จะเริ่มต้นขึ้น...เมื่อผู้เล่นได้รับความสามารถในระดับที่สูงยิ่งขึ้นเรื่อยๆแล้ว ผู้เล่นก็จะสามารถนำทักษะที่ได้ ไปใช้ร่วมกับสายอาชีพอื่นๆได้อีก ทำให้เกิดกลุ่มนักรบที่มีความชำนาญที่หลากหลาย ไม่ซ้ำซาก ตามแต่ความเหมาะสมของสถานการณ์ และจินตนาการของผู้เล่น...เราจะมีนักกังฟูที่ใช้เวทย์มนตร์ดำ มีนักดนตรีที่เรียกสัตว์อสูร มีนักภูมิศาสตร์ที่ถือขวานเล่มโต มีนายพรานที่เรียกใช้พลังมังกร รึแม้แต่มีนินจาที่โจมตีได้ถึง 8 ครั้งด้วยกัน !!

...แม้จะมีอาชีพใหม่ 4 อาชีพ ที่ถูกเพิ่มขึ้นมาในเวอร์ชันรีเมค แต่หากจะพูดถึง”อาชีพลับ” ที่แท้จริง ก็คงหนีไม่พ้น “นักเลียนแบบ” สุดยอดอาชีพที่อยู่ในความดูแลของชายลึกลับแห่งหอคอยใต้น้ำ นามว่า “โกโก้” ซึ่งมีลักษณะพิเศษไม่เหมือนใคร และเป็นต้นแบบของอาชีพ ตัวละคร และอบิลิตี้ในภาคหลังๆ

และที่สำคัญที่สุด Final Fantasy V นี้ ได้เปิดฉากตัวละครในตำนาน ซึ่งยังคงปรากฏโฉมในภาคหลังๆอย่างต่อเนื่อง...มือขวาสุดฮาของจอมเวทย์ตัวร้าย...นักสะสมอาวุธ ผู้ครอบครองเซตเกราะเกนจิ และใช้ดาบ Excalibur (ปลอม) ต่อกรกับเหล่านักรบแห่งรุ่งอรุณ...กระทาชาย นาย ”กิลกาเมซ” นั่นเอง อาจบอกได้ว่า สีสันของภาค 5 ไม่ว่าจะสุข จะเศร้า จะตื่นเต้น รึจะประทับใจ...เหตุผลหนึ่งก็เพราะมือขวาชุดแดงคนนี้นี่เอง...

..........
................
.........................

Last page’s story – Connecting the New Era

เหล่านักรบแห่งรุ่งอรุณ ได้คลายผนึกอาวุธในตำนานทั้ง 12 ลง และบุกฝ่าฟันเข้ามาถึงใจกลางช่องว่างระหว่างมิติ จนได้มีโอกาสเผชิญหน้ากับจอมเวทย์ Exdeath ...แต่ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้น พวกเขาก็พลันถูกดูดกลืนหายไปสู่มิติที่แสนเวิ้งว้างและไกลโพ้น

...มหาเวทย์แห่งความว่างเปล่า กักขังเหล่าผู้กล้าไว้เป็นผลสำเร็จ !

...แต่ไม้แห่งโชคชะตาที่ถูกส่งมอบ ไม่ได้ไร้ความหมายถึงเพียงนั้น..พันธะหน้าที่ที่รับมอบมาจากคนรุ่นก่อน มีน้ำหนักมากกว่าจะมาจบสิ้นลงอย่างไร้ค่า ในดินแดนแห่งความสิ้นสูญนี้...เหล่านักรบแห่งรุ่งอรุณ ได้รับความช่วยเหลือจากจิตวิญญาณของผู้กล้าที่ล่วงลับ ให้กลับคืนมาสู่โลกภายนอก และโค่นล้มวิญญาณชั่วลงในที่สุด !

จอมเวทย์ผู้ชั่วช้า รับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเรียกใช้พลังแห่ง The Void ถึงขีดสุด จนสุดท้าย ตัวมันเอง ก็กลายเป็นภาชนะที่รองรับพลังอันยิ่งใหญ่นั้น และก่อเกิดเป็นชีวิตอันสุดแสนอัปลักษณ์และทรงพลานุภาพ นาม Neo Exdeath...

การต่อสู้ครั้งสุดท้าย ณ มิติที่แสนโดดเดี่ยว กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...ประวัติศาสตร์ จะถูกลบหายไปพร้อมๆกับความทรงจำ หรือตำนานบทใหม่จะถูกจารึกไปพร้อมๆกับคำเล่าขาน...

ชายหนุ่มหยิบดาบมาประคองแน่น และกระโจนเข้าใส่ปีศาจร้ายเบื้องหน้าโดยทันที !!!

หากจะกล่าวถึงไตรภาคที่สองนี้อย่างคร่าวๆ ก็อาจบอกได้ว่า จุดขายของภาค 4 อยู่ที่เรื่อง ”เสน่ห์ตัวละคร” ที่มีเอกลักษณ์…จุดขายภาค 6 อยู่ที่ “พลอตเรื่อง” ที่ลึกซึ้งกินใจ...เช่นนั้นแล้ว ภาค 5 นี้ ก็เด่นไปที่ “ระบบการเล่น” (Gameplay) ที่เป็นต้นแบบให้กับเกมส์ภาคหลังๆที่ตามมา...ทำให้ตลอดทั้งเรื่อง ผู้เล่นจะรู้สึกสนุก ระทึก รวดเร็ว และฉับไว เป็นการดึงทั้งไหวพริบในการจัดกลุ่มนักรบ และดึงทักษะในการต่อสู้ขึ้นมาได้อย่างสูงสุด

แน่นอนว่า เมื่อฝั่งเรามีความสามารถที่ดูไร้ขีดจำกัดนี้ ฝั่งศัตรูเองก็ใช่จะน้อยหน้า...ทั้งศัตรูตามทาง และบรรดาบอสทั้งหลาย ต่างก็มีลูกเล่นมากมาย ให้เราต้องเปลืองแรงและเปลืองสมองต่อกรอยู่ไม่น้อย และภาคนี้เอง ที่เป็นภาคแรกสุดของซีรีย์ ซึ่งเปิดตัวเหล่าศัตรูสุดโหดหิน และถูกเรียกรวมอย่างเข้าใจง่ายๆว่า “บอสลับ” นั่นเอง...ผ่านมาถึงทุกวันนี้ เครื่องจักรโบราณที่ปรากฏกายจากฟากฟ้า นาม “โอเมก้า” และ มังกรบินผู้เฝ้าดาบแรกนาร๊อคในตำนาน นาม“ชินริว” ก็ยังเป็นตัวละครในดวงใจของหลายๆคนเป็นแน่แท้

Closing Comment

ถ้าจะว่าไปแล้ว ไฟนอล 5 นี้ จัดเป็นภาคที่อาภัพอยู่ไม่น้อย เพราะแม้จะมีข้อดีอยู่นับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็น ”บรรยากาศ” แห่งการผจญภัยในโลกกว้าง ที่น้อยเกมส์นัก จะจำลองได้เหมือน (และตัวผมเอง กว่าจะได้สัมผัสอีกครั้ง ก็ยาวนานมาถึงเมื่อได้เล่น Dragon Quest 8) “ระบบการเล่น” ที่สนุกสนาน และระทึกใจ (โดยเฉพาะภาครีเมค ที่เพิ่มดันเจียนลับ และบอสลับเจ๋งๆมาให้อย่างเต็มอิ่ม) “ไอเดีย” ของปริศนา ที่เต็มไปด้วยเควสย่อยน่าสนใจมากมาย (อย่างการบุกหอคอยฟินิกซ์ 50 ชั้น /ตามล่ามนตร์น้ำเงินหายาก /ตามหาสัตว์อสูรที่กระจัดกระจายในแผนที่/ไล่เล่นเปียโนให้ครบ 8 หลัง /เทียวไปมา เติมน้ำในตะเกียงเวทย์มนตร์ ฯลฯ) รวมไปถึงการออกแบบแผนที่ของโลกทั้ง 2 อย่างชาญฉลาด ทั้งก่อน-หลังการแยกจาก และฉากเหตุการณ์ประทับใจอีกมากมาย

....แต่น่าเสียดาย ที่ในบ้านเรา คนที่ได้สัมผัสภาคนี้ กลับน้อยกว่าภาคอื่นๆอย่างน่าใจหาย...อาจเพราะการรีเมคเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการ ที่ออกมาช้าเกินไป? เพราะส่วนเนื้อเรื่อง ที่ระทึกใจสู้ภาคใกล้เคียงไม่ได้?...อันนี้ผมก็สุดจะคาดเดา
.
.
------------------------------------------------------------
…อาจกล่าวได้ว่า มนุษย์ทุกคน ต่างมีชีวิตโดยการสร้างสรรค์ ยึดถือ และไล่ตามเจตจำนงของตนอย่างสุดความสามารถ แต่ชีวิตของเราช่างสั้นนัก ไม่ใช่ทุกคนจะสามารถไปถึงเส้นชัยได้ ในเวลาอันจำกัดนั้น...บางครั้ง มันอาจจะเป็นเรื่องที่วิเศษสุด ที่เจตจำนงของตน จะถูกส่งมอบต่อไปยังผู้คนที่มีความฝันแบบเดียวกัน...และมันจะเป็นความรู้สึกที่วิเศษยิ่งกว่า ที่ไม้ที่ส่งมอบนั้น ได้เดินทางไปถึงจุดหมายในอนาคต อย่างสมบูรณ์...

แด่การส่งมอบ ที่เชื่อมโยงหน้ากระดาษของห้วงเวลา
.
.
--Trace Memory…Trace Fantasy—

To be continued…Final Fantasy VI – ประกายไฟสงคราม กับนิยามรักที่สวนทาง

.