My Life, My Mania

.

สวัสดีครับ

ผ่านมาครบหนึ่งปี…และแล้ว...14 กุมภาพันธ์...เทศกาลแห่งความรัก ก็เป็นอันวนมาถึงอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งก็เหมือนดังเช่นทุกปี ที่วันๆหนึ่งนี้ จะนำพามาซึ่งหลากคำถาม หลายความรู้สึก แสดงออกมาให้พวกเราได้ร่วมรับรู้

วันๆหนึ่งนี้ เป็นวันที่ผู้ชายจำนวนไม่น้อย ตั้งหน้าตั้งตารอคอยช็อคโกแลต...ผู้หญิงจำนวนมาก เฝ้าหวังจะได้ดอกไม้ช่อโต...คู่รักหลายคู่ เตรียมพร้อมจะรับคำพูดหวานๆที่จะมีให้กัน...แม้ชายโสดหญิงเดี่ยวอีกมากมาย ก็ยังลุ้นรอละครชีวิตบทใหม่ๆ ที่จะมาทำให้หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยว พองโตขึ้นมาบ้าง แม้ซักนิดก็ยังดี...

และแน่นอน...ไม่ใช่ทุกคน ที่จะได้ ”สมหวัง” ในวันแห่งความรักนี้

14 กุมภาพันธ์ วันแห่งความรัก...แม้จะเป็นวันที่มีสเน่ห์อย่างแปลกประหลาด เป็นวันที่บรรยากาศอบอุ่น ลอยอบอวลไปทั่ว...แต่อย่างไรเสีย มันก็เป็นวันธรรมดาๆวันหนึ่ง ที่มี 24 ชั่วโมงเฉกเช่นวันอื่นๆ...มีกลางวัน มีกลางคืน...มีการพบเจอ มีการลาจาก...มีคนที่หัวเราะ และมีคนที่ร้องไห้...

แต่น่าแปลก ที่วันที่ชายหญิงควรจะเข้าถึงความรู้สึกของ “ความรัก” ได้มากกว่าวันไหนๆ...กลับเป็นวันที่ พวกเขาและเธอ กลับซึมซับความเจ็บปวด และต้องหลั่งน้ำตามากกว่าทุกๆวัน

...เมื่อถูกรายล้อมด้วยบรรยากาศและความรู้สึก ของความรักความผูกพันธ์ที่รุนแรงมากเป็นพิเศษ จึงอาจจะช่วยไม่ได้ ที่คนหลายคนจะมองย้อนกลับมาถามตัวเองอีกหลายต่อหลายครั้งว่า ชีวิตของตัวเรานี้ มีความสุข และได้รับความรักมากเพียงพอแล้วหรือยัง...?

ผมเชื่อว่า กว่าครึ่ง ตอบว่า “ ไม่ ” และกว่าครึ่ง ต้องการสิ่งที่ ”มากกว่า” ที่มีอยู่

สนามหญ้าหน้าบ้านคนอื่น มักดูเขียวกว่าของบ้านตัวเองเสมอ...คำกล่าวนี้พิสูจน์ความจริงแท้มาแล้วแสนนาน...คนเรามักไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ และมักคาดหวังที่จะได้พบเจอ ได้ครอบครองสิ่งใหม่ๆ ที่ (คิดว่าน่าจะ) ดีกว่า ดึงดูดกว่า น่าสนใจกว่า และเหมาะกับเรามากกว่า...โดยหารู้ไม่ว่า เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งใหม่ๆที่ไม่สิ้นสุดนั้น ตัวเขาหรือเธอ ต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง...ทั้งเวลา ความรู้สึก ความสัมพันธ์ และอาจเลยไปถึงคนสำคัญที่เคยอยู่เคียงข้าง

ที่ร้ายยิ่งกว่าก็คือ...แม้เมื่อได้ไปถึงจุดที่ต้องการแล้ว...ในไม่ช้า คนเหล่านั้น ก็มักจะไปจบลงด้วยการยกคำถามเดิมๆ มาถามตัวเองอีกหลายครั้ง ว่า...ชีวิตของตัวเรานี้ มีความสุข และได้รับความรักมากเพียงพอแล้วหรือยัง...?

...วงจรแห่งความทุกข์ ความดิ้นรน และความคงอยู่ไม่ได้นี้ ก็ยังหมุนวนต่อไป...

เมื่อไม่นานมานี้ ตัวผมได้มีโอกาสเข้ารับฟังการบรรยายของอาจารย์แพทย์ท่านหนึ่งจากเชียงใหม่ และพบว่า ท่านได้ถ่ายทอดเรื่องราวดีๆมากมายเหลือเกิน (ซึ่งถ้ามีโอกาส ผมคงได้พูดถึงท่านอย่างละเอียดอีกครั้ง) หนึ่งในนั้นคือ เรื่องราวของ การแสวงหา “ความสุข”

โลกทุกวันนี้ เต็มไปด้วยสิ่งต่างๆที่พร้อมจะสร้างความสุขให้กับผู้คน แต่คนจำนวนมาก กลับมีความทุกข์มากกว่าที่เคย...เพราะอะไร ?

...อาจเพราะคนเรามีเวลาที่จะอยู่กับตัวเองน้อยลง มีเวลาพูดคุย มีเวลาให้ความสำคัญกับตัวเองน้อยกว่าที่เคยมี และที่ควรจะมี

จนสุดท้าย เราก็เลิกที่จะมองหาคุณค่าในตัวเอง เลิกคิดที่จะสร้างความสุขด้วยตัวของเราเอง

“อย่านำความสุขของตัวเอง ไปแขวนไว้ที่คนอื่น” อาจารย์แพทย์ท่านนั้น ย้ำคำนี้หลายต่อหลายครั้ง...เป็นประโยคที่ชัดเจน และใช้ได้จริงในทางปฎิบัติ ไม่ว่าจะโดยใคร กับใคร หรือด้วยเรื่องอะไร...แต่ทุกวันนี้ คนจำนวนมาก ก็ยังคงแขวนความสุขตัวเอง ไว้กับคนรอบข้าง และฝาก ”เงื่อนไข” ที่จะมีความสุข ให้คนอื่นดูแล

ในเมื่อตัวเรา ไม่ได้เป็นคนที่จะกำหนดความสุขให้ตัวเองเสียแล้ว...จึงไม่น่าแปลกใจ ที่คนเหล่านี้ จะหาความสุขไม่พบ ในเวลาที่ต้องการมันมากที่สุด

เราเลือกที่จะเฝ้ารอคอยโทรศัพท์จากคนรัก และร้อนรน ไม่พอใจทุกครั้ง ที่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ติดต่อมา
เราเลือกที่จะรอคอยของขวัญ ดอกไม้ หรือคำหวานจากคนรัก และโมโห น้อยใจทุกครั้ง ที่ฝั่งตรงข้ามให้ไม่ได้
เราเลือกที่จะคาดหวังการปฎิบัติต่อกันที่ชัดเจน อ่อนโยน และตรงใจเรา และผิดหวัง เสียใจทุกครั้ง ที่ฝั่งตรงข้ามไม่เข้าใจ
ฯลฯ

ความทุกข์ที่เกิดขึ้น ล้วนมาจากปัจจัยที่อยู่นอกเหนือการควบคุมตัวเราทั้งสิ้น
แล้วหากเป็นเช่นนั้นแล้ว เราจะมัวคาดหวังกับตัวแปรที่เรากำหนดไม่ได้ไปทำไมกัน?

เมื่อมองย้อนมาที่ตัวเองทุกครั้ง...แทนที่จะคอยมองหาข้อผิดพลาด ช่องโหว่ หรือสิ่งที่ตัวเราไม่มีแล้ว...
จะดีกว่าไหม ที่เราจะเปลี่ยนมามองหาข้อดี จุดเด่น หรือสิ่งที่ตัวเราสามารถทำได้แทน

เราจะไม่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า...ทำไม ชั้นไม่มีความสุขเลย...ทำไม คนอื่นมีความสุขมากกว่าตัวชั้น
แต่เราจะถามเสียใหม่ว่า...ทำยังไง ตัวชั้นถึงจะมีความสุข...ทำยังไง ตัวชั้นถึงจะยิ้มออกมาได้ พร้อมกับคนรัก

คนหลายคน ปล่อยให้คนรอบข้าง มามีอิทธิพลเหนือชีวิตและความสุขของตัวเอง...โดยละเลยคำว่า”ตัวเรา” ออกไปจากการเป็นประธานของประโยค...ลืมไปเสียสนิทว่า “ตัวเรา”เองนี่ล่ะ ที่จะต้องเป็นคนสร้างความสุขให้ตัวเอง

ก่อนที่จะให้คนอื่นมาสร้างความสุขให้เรา...ก่อนที่จะให้เราไปสร้างความสุขให้คนอื่น...สิ่งแรกสุดก็คือ เราต้องสร้างความสุข”ให้ตัวเอง”และ “โดยตัวเอง” เสียก่อน...สิ่งอื่นๆที่เราคาดหวัง จึงจะเป็น consequence ตามมาในภายหลัง

เราสามารถเริ่มโทรไปหาอีกฝ่าย ซื้อของให้อีกฝ่าย ดูแลอีกฝ่าย และบอกกล่าวความรู้สึก ความต้องการของตัวเอง ให้อีกฝ่ายได้รับรู้...ได้เข้าใจให้ตรงกัน โดยไม่ต้องมานั่งกังวลกับความคาดหวังที่ไม่แน่ไม่นอนอยู่อย่างเดียว

เทศกาลวันแห่งความรักนี้...อย่าปล่อยให้บรรยากาศและคนรอบตัว มาทำให้เราเกิดความทุกข์อย่างเปล่าประโยชน์...เลิกคิดเรื่องราวในแง่มุมที่ประชดประชันทำร้ายตัวเอง...เลิกน้อยใจกับสิ่งใดๆที่ไม่เป็นไปดังคาดหวัง...เลิกกระวนกระวายกับความรู้สึกไม่มั่นคงหรือหวาดระแวงคนข้างตัว...และที่สำคัญ อย่าลืมนะครับว่า...

อย่าแขวนความสุขของตัวเอง ไว้กับคนอื่น

และเราไม่จำเป็นต้องตั้งเงื่อนไข เพื่อให้ได้มาซึ่งความสุข

สุขสันต์วันแห่งความรัก...ไม่ว่าคุณจะอยู่เป็นคู่ หรืออยู่ตัวคนเดียว...อย่างน้อยที่สุด คุณก็ยังสามารถรักตัวคุณเองได้อย่างมีคุณค่า และไม่อายใคร...ขอเพียงแค่ คุณรู้จักที่จะ”รัก” อย่างรู้เท่าทัน

.

รักความรู้สึกดีๆที่มีให้

.

รักคนอ่านครับ (^_0)//

ปล. จากการเคยใช้ชีวิตนักเรียนแถวปากคลองตลาดมานานปี...ภารกิจสำรวจราคาสินค้า จึงเหมือนงานอดิเรกกลายๆของผมและเพื่อนสนิท...และขอแจ้งให้ทราบว่า ราคาดอกกุหลาบ @ ปากคลองเมื่อวันก่อน พุ่งจากกำละ 30-50 บาท เป็น 300-500 บาทเสียแล้ว...ส่วนดอกลิลลี่สีขาวเจ้าประจำของผม ก็กลายเป็นกิ่งละร่วมร้อยกว่าบาท...นี่แค่ราคาดอกไม้ที่ยังไม่ได้จัดนะครับ...ท่าทางว่า คนที่ยิ้มแก้มปริที่สุดในวันแห่งความรัก ก็คงเป็นร้านดอกไม้และร้านของหวานนั่นแล

... ดูแลสุขภาพความรัก และสุขภาพกระเป๋าสตางค์ของท่านไว้ให้ดี...

...ขอให้ มีความสุข ในวันแห่งความรักนะครับ...