My Life, My Mania

.

ห่างหายไปนาน กับซีรีย์ Medicine in Fiction ของผมนะครับ...จริงๆมีมุขที่อยากจะเขียน แต่ขอสะสางต้นฉบับเก่าๆก่อนละกัน ^^"

เมื่อคราวก่อน ได้พูดไปถึงเรื่องของ "การหนีจากอดีต" ที่ตัวเองไม่อยากจดจำ โดยการยกกลไกป้องกันตัวเอง (Defence mechanism) ออกมาใช้ และได้เอาตัวเอกของเกมส์ซีรีย์ดัง Final Fantasy VII มาใช้เป็น case study

"คลาวด์" ช่วงชีวิตดุจเมฆหม่น - ภาคต้น

"คลาวด์" ช่วงชีวิตดุจเมฆหม่น - ภาคปลาย

มาคราวนี้ เป็นบทความต่อเนื่อง ที่จะจับประเด็นเรื่อง "พัฒนาการ" ทางความนึกคิดของเด็กน้อย ซึ่งเป็นผลมาจากสิ่งแวดล้อมและการเลี้ยงดู ทำให้มีการแสดงออกในวัยผู้ใหญ่ที่ไม่ตรงไปตรงมา...case study ของงานนี้ก็คือ ตัวเอกอีกหนึ่งคน จาก Final Fantasy VIII ที่เพื่อนๆน่าจะเคยผ่านตามาบ้างนั่นเอง...ยาวซักนิด แต่เนื้อหาไม่น่าจะตกหล่นครับ...ขอเชิญติดตาม...

---------------------------------------------------------------------------------

.

เมื่อคราวก่อนหน้านี้ เราได้พูดถึง "คลาวด์" ตัวเอกคนหนึ่ง จากซีรีย์ไฟนอล แฟนตาซี ซึ่งใช้เวลากว่าค่อนชีวิตของเขา สร้างเปลือกปลอมๆขึ้นมาบดบังความรู้สึกผิด และวิ่งหนีอดีตของตนอย่างสุดกำลัง...มาคราวนี้ เราจะมาพูดถึงตัวเอกอีกหนึ่งคน จากอีกหนึ่งเรื่องราว ซึ่งมีโจทย์ที่แตกต่างกัน แต่ต้องประสบความทุกข์ใจกับเรื่องราวเหล่านั้นเฉกเช่นเดียวกัน

เราจะพูดถึง ชายหนุ่มวัย 17 อีกหนึ่งคน ซึ่งมีจุดเด่นอยู่ที่แผลเป็นที่พาดเด่นอยู่กลางใบหน้า และอุปนิสัยเงียบขรึม ไม่เปิดใจให้กับใคร

ครับ วันนี้เราจะมาพูดถึง ชายหนุ่มหัวใจสิงห์ นาม สคอลล์ เลออนฮาร์ท

" Squall " - ความทรงจำดั่งพายุคลั่ง

เมื่อแรกเกิด สคอลล์ ก็เป็นดังเช่นเด็กน้อยอีกมากมายในช่วงเวลาเดียวกัน ซึ่งไม่มีโอกาสได้สัมผัสความอบอุ่นจากผู้ให้กำเนิด..เหตุเพราะว่า ณ ขณะนั้น เป็นยุคที่การปกครองแบบเผด็จการเบ็ดเสร็จ ได้แผ่ขยายสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว โดยผู้นำสูงสุด คือหญิงสาวผู้เหี้ยมโหด และทรงพลังราวกับหลุดออกมาจากโลกแห่งจินตนาการ ที่ได้รับการขนานนามว่า แม่มดอาเดล

พ่อของเด็กน้อย ได้จากบ้านไปตั้งแต่ก่อนที่ตัวเขาจะทันลืมตามาดูโลก ด้วยภารกิจไล่ตามหาเด็กสาวอีกหนึ่งคน ที่เขารักเหมือนลูกแท้ๆเช่นกัน...เด็กสาวคนนั้น ถูกช่วงชิงไปโดยกองกำลังแม่มด เพื่อทดลองถึงพลังเหนือธรรมชาติบางอย่าง...เป็นพลังที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงยุคสมัย และมีบทบาทอย่างมาก ต่อช่วงชีวิตของตัวเด็กหนุ่มเองในภายหลัง...

การเดินทางอันยาวนานเพื่อช่วงชิงเด็กสาวนั้น แม้จะไม่ราบรื่น แต่ก็สามารถจบลงด้วยดี...สาวน้อย "เอลโอเน่" ได้กลับมายังบ้านเกิดในที่สุด...ทว่า ชายหนุ่มผู้เป็นเหมือนพ่อเลี้ยงที่แสนใจดี กลับติดพันธะสำคัญอีกมาก ในการเป็นผู้นำกองกำลังปลดแอกจากแม่มด ทำให้ไม่สามารถเดินทางกลับบ้านพร้อมกับลูกสาวผู้น่ารัก...ตัวเขาพลาดโอกาสสำคัญยิ่ง ที่จะได้เห็นหน้าลูกชายคนสำคัญเมื่อแรกเกิด...และที่ร้ายกว่านั้น ตัวเขาไม่ได้อยู่ดูใจ เมื่อคราวที่ภรรยาสุดที่รักของเขา เสียชีวิตลง...ไม่นานหลังจากที่คลอดเด็กชายออกมา

...เด็กชายผู้ที่พวกเขาคาดหวังจะให้มีหัวใจที่แข็งแกร่งกว่าใคร อ่อนโยนยิ่งกว่าใครๆ และเป็นที่พึ่งของคนรอบข้างได้มากกว่าคนไหน...สคอลล์ เลออนฮาร์ท

เมื่อมารดาจบชีวิตลงตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ สคอลล์จึงถูกพาตัวมายังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พร้อมๆกับเอลโอเน่พี่สาว ซึ่งเป็นเหมือนกับสายสัมพันธ์สุดท้ายที่เขาเหลืออยู่

สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ ดำเนินการโดยหญิงกลางคนผู้อ่อนโยน นามว่า อีเดีย และสามีของเธอ...แม้ตัวเธอจะสืบทอดพลังเหนือธรรมชาติจากแม่มดมาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก แต่ก็ยังสามารถควบคุมพลังนั้นไว้ และต้องการจะถ่ายทอดความรัก และชดเชยความรู้สึกผิดของเธอ ให้กับเหล่าเด็กน้อยที่สูญเสียพ่อแม่ไปกับสงครามที่ไร้ความหมายในยุคปัจจุบัน

แต่แม้ว่า จะถูกเลี้ยงดูโดยคู่สามีภรรยาที่น่ารักเพียงไร ถูกห้อมล้อมด้วยเพื่อนฝูงวัยใกล้เคียงจำนวนมากมายแค่ไหน...ตัวเด็กน้อยสคอลล์เอง กลับไม่รู้สึกว่า ตนจะสามารถหาความอบอุ่นอื่นใดได้ นอกจากการอยู่ใกล้ชิดกับเอลโอเน่..."พี่สาว" เพียงหนึ่งเดียวของตน

สัญชาตญาณแรกสุดของสิ่งมีชีวิต ต่างต้องการแสวงหาความรู้สึก "อบอุ่น" และ "ปลอดภัย" ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญ ให้พัฒนามาเป็นการปรับตัวดิ้นรน ต่อสู้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ก่อนที่จะเติบใหญ่ เข้าสังคม และสืบทอดเผ่าพันธุ์ต่อไป...

น่าเสียดาย ที่สคอลล์ไม่ได้รับสิ่งเหล่านี้ในลำดับขั้นที่เหมาะสม...ตัวเขาเริ่มต้นชีวิตตั้งแต่ศูนย์ โดยที่ไม่ได้รับรู้ความรักจากผู้ให้กำเนิด

"ความทรงจำ"อันดับแรกของเขา จึงไม่ใช่สัมผัสที่อบอุ่นจากพ่อและแม่ อันเป็นชนวนเริ่มต้นที่สำคัญที่สุด ที่คนเราพึงจะต้องครอบครอง ก่อนจะถ่ายทอดความอบอุ่นนั้นให้คนรอบข้าง

...เมื่อไม่ได้เริ่มต้นก้าวแรกมาจากการได้รับความรัก จึงยากนัก ที่จะส่งมอบความรักต่อให้คนอื่น...สคอลล์พัฒนาความรู้สึกที่จะถ่ายทอด"ความรัก"และ"ความห่วงใย"ต่อคนรอบข้าง ไม่ชัดเจนเท่าที่ควรจะเป็น...

ก่อนที่ตัวเราจะพึงรัก พึงไว้วางใจ และพึงมีปฎิสัมพันธ์กับผู้อื่นนั้น ตัวเราเอง ต้องเริ่มจากได้รับสิ่งเหล่านั้นมาเป็นพื้นฐานเสียก่อน...ค่อยๆศึกษา และรับรู้รูปแบบของสายสัมพันธ์ที่หลากหลาย ซึ่งผ่านเข้ามาในตัว...เข้าใจได้เองว่า ความรู้สึกใดก่อประโยชน์ ความรู้สึกใดก่อโทษ...สิ่งไหนทำให้อบอุ่น สิ่งไหนทำให้อ้างว้าง...

ทว่า ตัวสคอลล์ซึ่งมี"ความทรงจำ"อันดับแรก เป็นความโดดเดี่ยวไม่มีใคร จึงทำให้เขาหวาดกลัวที่จะรับรู้ ศึกษา และถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกต่างๆของตัวเอง ให้กับคนรอบข้าง

ตัวเขาเริ่มต้นจากการอยู่เพียงตัวคนเดียว และเผชิญกับหลากหลายความรู้สึกที่ถ่ายทอดเข้ามาจากคนรอบข้าง...ความเห็นอกเห็นใจ ความสงสาร ความก้าวร้าว ความอ่อนแอ ความสมเพช ความหวาดหวั่น ฯลฯ ไม่ว่ามันจะเป็นความรู้สึกด้านบวกหรือด้านลบก็ตามที สำหรับเด็กน้อยผู้โดดเดี่ยวแล้ว สิ่งเหล่านั้นก็ให้ผลที่ไม่ต่างกัน...มันทำให้เขาหวาดกลัว และรู้สึกไม่มั่นคง

"ความอบอุ่น" และ "ปลอดภัย" สำหรับเด็กกำพร้าเช่นตัวเขา ซึ่งถูกโยนเข้ามาในกลุ่มคนหมู่มากอย่างทันทีทันใดนั้น...หากจะมี ก็คงเพียงแค่จาก"พี่สาว"คนสำคัญ...คนๆเดียวที่อยู่ในความทรงจำและสัมปชัญญะของตัวเขา ตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย

...เอลโอเน่ เป็น"สายสัมพันธ์"เพียงหนึ่งเดียว ที่สคอลล์เหนี่ยวรั้งไว้อย่างสุดแรงเกิด

เอลโอเน่เป็นเด็กหญิงที่มีอายุมากกว่าคนส่วนใหญ่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนั้น...คนเกือบทั้งหมด จึงรักและนับถือเธอเหมือนกับเป็นพี่คนโตของทุกๆคน แต่มีสคอลล์เท่านั้น ที่ยึดมั่น และติดพันเอลโอเน่มากกว่าใครๆ..."น้ำหนัก"ของความรู้สึกที่มีให้กับฟางเส้นสุดท้าย เหนียวแน่นกว่าที่คนอื่นๆจะหยั่งถึง...

แต่แล้ว เหมือนดังโชคชะตากลั่นแกล้ง...การตามล่าเด็กสาว เพื่อนำไปทดลองเรื่อง "พลังเหนือธรรมชาติ"ของเธอ ยังคงดำเนินต่อไป...อีเดียและสามี ส่งตัวเอลโอเน่ให้เดินทางหนีไปกับเรือขนาดยักษ์ ที่เป็นเหมือนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากลางทะเล...และปล่อยให้เด็กสาวเติบโตอยู่ ณ ที่นั้น เป็นเวลาอีกกว่าสิบปี...

"พี่สาว" และ "สายสัมพันธ์" อันเป็นเหมือนหลักฐานเพียงหนึ่งเดียว ที่ยืนยันกับตัวสคอลล์ว่า เขายังมีคนที่รัก ยังมีคนที่ปกป้อง และยังมีคนให้ยึดเหนี่ยว...พลันหายสาบสูญไปต่อหน้าต่อตา...ดังฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เด็กน้อยที่กระเสือกกระสน คว้าความรักมาจากจุดเริ่มต้นที่ไม่มีใครเคียงข้าง...กลับถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีกครั้ง...

สคอลล์เศร้าเสียใจ และหมกมุ่นกับความผิดหวังที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน...ได้เพียงพร่ำหาพี่สาวคนสำคัญของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ตัวเอลโอเน่กลับคืนมา...เขาจะไม่ร้องไห้ เขาจะเข้มแข็ง และเขาจะยืนหยัดให้ได้มากกว่าที่เคย...

.....

ไม่มีเสียงตอบรับ เอลโอเน่ไม่ได้กลับมาพบกับน้องชายคนนี้อีกเลย

จากพฤติกรรมการเรียนรู้ บ่งชี้ว่า สิ่งมีชีวิตที่พัฒนามาจนมีสติปัญญาควบคู่กับสัญชาติญาณ จะเรียนรู้และเติบโตจากความผิดพลาดที่เคยพบ และเมื่อเจอกับปัญหาเดิมอีกครั้ง ก็พร้อมที่จะมีการตอบสนองที่เปลี่ยนแปลงไป...ไม่ว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลงก็ตามที

ด้วยเหตุนี้ สำหรับสคอลล์แล้ว..."การแยกจาก" จึงเป็นสัญลักษณ์แห่งความอันตราย ความไม่มั่นคง และความรู้สึกที่แตกสลาย...หนทางเดียวที่จะป้องกันการสูญเสีย "สายสัมพันธ์" ไปได้ ในสายตาของเด็กน้อยผู้โดดเดี่ยวแล้ว...ก็มีแต่เพียงการ "ไม่สร้าง"มันขึ้นมาเสียตั้งแต่ต้นเท่านั้น...

สคอลล์เติบโตมา ด้วยการสร้างกรอบป้องกันอย่างที่เขาต้องการ เขากลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่สนใจใคร และพยายามมีชีวิตอยู่ด้วยตัวคนเดียว ไม่มีปฎิสัมพันธ์กับคนอื่น

...เขาทำตามสิ่งที่เขาเชื่อได้อย่างดี และเติบโตมาเป็นทหารรับจ้างที่มีฝีมือสูงส่ง...แต่น่าขำ ที่ยิ่งชายหนุ่มพยายามทำตัวโดดเดี่ยวมากแค่ไหน มันก็ยิ่งดึงดูดความสนใจของคนรอบข้าง และกลายเป็นเสน่ห์อันน่าพิศวง ที่ทำให้ผู้อื่นอยากเข้าหามากยิ่งขึ้น...ยังไม่ต้องพูดถึง"ฝีมือ"แท้ๆ ที่ได้รับการขัดเกลา จนโดดเด่นกว่าเพื่อนร่วมรุ่นทุกๆคน

แต่แล้ววันหนึ่ง เปลือกหนาๆ ที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นมาอย่างเร่งร้อน ก็ถูกทำให้สั่นไหว...เมื่อหญิงสาวนาม "รีนอร์ ฮาร์ททิลลี่" ได้ปรากฎตัวขึ้น

...สาวน้อยผมดำยาว คนที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกแรกว่า...หล่อนช่างอ่อนต่อโลกสิ้นดี...ทั้งไม่ยอมรับด้านที่โหดร้ายของสังคม และพยายามอย่างเอาเป็นเอาตาย ที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่เธอคิดว่าไม่ถูกต้อง

...หญิงสาวพร่ำบ่นแต่เรื่องในอุดมคติ อย่างการพยายามปลดปล่อยผู้คนที่ทุกข์ทรมาน การต่อสู้โดยที่มีคนสูญเสียน้อยที่สุด หรือกระทั่งการปฎิบัติภารกิจที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์กล้าแข็ง...แต่กลับเต็มไปด้วยแผนการณ์ที่หละหลวมและดูไม่เข้าท่า

และที่ยิ่งกว่านั้น...ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ตาม...เธอเริ่มที่จะสนใจในตัวชายหนุ่ม และต้องการที่จะรู้จักตัวเขาให้มากยิ่งขึ้น...

สำหรับตัวสคอลล์ที่ปิดกั้นตัวเองจากคนอื่นในสังคมแล้ว สิ่งที่เขาจะยอมรับไม่ได้ที่สุด ก็คือการปล่อยให้ใครซักคน "เข้ามา" ในชีวิต และยุ่มยามกับสิ่งที่เขาจะคิด สิ่งที่เขาจะทำ และสิ่งที่เขาจะรู้สึก

"ก่อนที่ตัวเราจะรัก ไว้วางใจ และมีปฎิสัมพันธ์กับผู้อื่นนั้น ตัวเราเอง ต้องเริ่มจากได้รับสิ่งเหล่านั้นมาเป็นพื้นฐานเสียก่อน" ...ความทรงจำที่เลอะเลือน และความหวาดกลัวต่อความไม่มั่นคง ได้บดบังสายตาของชายหนุ่มมาเนิ่นนาน...

มิหนำซ้ำ ผลข้างเคียงจากการฝึกฝนเพื่อเป็นทหารรับจ้างของเขา ยิ่งกัดกร่อนความทรงจำตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยไปทีละน้อย ทีละน้อย...เหลือเพียงความรู้สึกที่เลือนลาง และหวาดกลัวที่จะสร้างความสัมพันธ์กับใครไหนๆ...

รีนอร์เป็นผู้หญิงที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง...เธอไม่เห็นว่า การพยายามปิดกั้นความรู้สึกตัวเอง และบดบังตัวตนจากสังคมภายนอก มันจะมีประโยชน์ตรงไหน...เธอพยายามอย่างสุดความสามารถ ที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งใน "โลก" ของชายหนุ่ม

ที่สุดของที่สุด...อาจกล่าวได้ว่า เธอทำได้สำเร็จ...รึอย่างน้อย รีนอร์ก็ก้าวผ่านเกราะกำบัง และเข้าถึงตัวตนของ สคอลล์ เลออนฮาร์ท ได้มากกว่าที่คนไหนๆ จะเคยทำสำเร็จ...

สัมผัสที่ห่างหายไปเนิ่นนาน ทั้งความรัก ความห่วงใย ความอบอุ่น และความรู้สึกปลอดภัย...ได้กลับคืนมาที่ตัวของชายหนุ่มทีละน้อย...ซึ่งหากจะว่ากันจริงๆแล้ว มันก็เป็นสิ่งที่คนทั่วไป พึงจะพัฒนาให้มีขึ้น ตั้งแต่ก่อนจะก้าวพ้นวัยเด็ก...

...แม้จะช้าไปนับสิบๆปี...แต่ที่สุดแล้ว มันก็พลันเริ่มต้นขึ้น ในหัวใจของเขา..."สายสัมพันธ์" ที่เขาลืมเลือนไปแสนนาน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา สคอลล์ใช้ชีวิตโดยการ "มองเข้ามา" ภายในจิตใจของตัวเองเป็นหลักใหญ่...และพยายามอย่างยิ่งยวด ที่จะปกปิด ไม่ให้ใครเข้ามาก้าวก่ายกับอาณาเขตภายในหัวใจของเขา

...แต่เมื่อปมแห่งความสูญเสียที่ซุกซ่อนอยู่นั้น ได้คลายออกอย่างช้าๆ...และภาพที่พร่าเลือนในความทรงจำ เริ่มกระจ่างชัด...ชายหนุ่มก็เริ่มที่จะเลิกหวาดหวั่น และกล้าที่จะ "มองออกไป" ยังผู้คน และความเป็นจริงที่อยู่ภายนอก

"ความทรงจำ" ที่วุ่นวายสับสน ดุจพายุที่พัดโหมอย่างบ้าคลั่ง...เริ่มที่จะสงบลงอย่างแช่มช้า...ความรู้สึกผิด ความรู้สึกอ่อนแอ และความเกลียดชัง ที่ถูกสร้างขึ้นจากจิตใจเมื่อครั้งยังเป็น "เด็กน้อยสคอลล์" ผู้ไร้พลังและขาดความรัก ได้เผยขึ้นมาอีกครั้ง ต่อหน้า "สคอลล์" ที่เติบใหญ่ เข้มแข้ง และพร้อมที่จะเข้าชนกับภาพอดีต

...ผ่านมาเนิ่นนาน...ชายหนุ่มได้เผชิญกับภาพแห่งปัญหาที่แท้จริงเป็นครั้งแรก...ความรู้สึกโดดเดี่ยว และหวาดกลัวการสูญเสีย ที่ตัวเขาหลีกหนีมันมาตั้งแต่วัยเด็ก...ได้ปรากฎขึ้นเบื้องหน้าอีกครั้ง...แต่คราวนี้ "อะไร"...ที่เปลี่ยนไป ?

ชายหนุ่มก้าวเข้าเผชิญกับภาพแห่งความทรงจำอันขมขื่นนั้น ด้วยหัวใจที่เติบโต และด้วยความมุ่งมั่นที่กล้าแข็ง ดุจหัวใจของสิงห์

....

...อาจไม่มีใครสามารถบอกถึงบทสรุปที่แท้จริง ของเรื่องราวการเผชิญหน้าครั้งนั้น...

ทว่า ท้ายทีสุดแล้ว..."รอยยิ้ม" ที่ปรากฎเป็นครั้งแรก บนหน้าของชายหนุ่ม...อาจเป็น"คำตอบ" ที่ชัดเจนที่สุด ที่เขาจะส่งมอบให้กับผู้คนรอบข้าง...ผู้คนที่เขารัก...และผู้คนที่เจิดจ้าอยู่ในความทรงจำ...

และแล้ว...เมื่อพายุที่บ้าคลั่ง ได้ผ่านพ้นไป...ความทรงจำที่แจ่มใส ก็พลันติดตามมา...

.