My Life, My Mania

.

ครั้งก่อนเคยเกริ่นๆไว้(ตอนสติไม่ค่อยดี) ว่าจะเปลี่ยนฟิลล์ พักเขียนรีวิว แต่มาเมาท์ๆเรื่องเรียนๆสอบๆดูบ้าง แก้กลุ้ม...ส่วนพวกประเด็นจากหนังสือ หนัง อนิเม ซีรีย์ นิยาย การ์ตูน ฯลฯทั้งหลายแหล่นั่น...เอาไว้ก่อนละกันนะ ^^//

-----------------------------------------------------

ว่าด้วยชีวิตการเรียนหมอ

อย่างที่ได้ยินๆกันนะครับว่า กว่าจะได้หมอซักคนมานี่ ต้องผ่านเส้นทางหฤโหดที่ยาวไกลสุดๆ ประมาณว่า การเข้าเรียนก็ยากระดับนึงแล้ว...แต่เรียนให้จบนี่ มันช่างยากยิ่งกว่า

ดิ้นรนเข้ามาเรียนกันได้ ก็ต้องกระเสือกกระสนต่อไปอีก 6 ปี และยังต้องออกไปทำงานใช้ทุน-กลับเข้ามาเรียนต่อเฉพาะทาง-ออกไปทำงาน(อีกที)ตามเงื่อนไข-กลับมา(อีกที)เลือกเส้นทางต่อไปในโรงพยาบาลรัฐ /ออกนอกทางไปโรงพยาบาลเอกชน /ทำวิจัยเพื่อเลื่อนขั้นและเป็นอาจารย์ ฯลฯ สารพัดสารเพ...เอาเป็นว่า อีกสิบปีนับจากนี้ พวกผมก็ยังมีอะไรๆให้ทำอีกเรื่อยๆครับ =="...ยังไม่ต้องพูดเรื่องแต่งงานแต่งเงินอะไรพวกนั้นเลยนะ

วันนี้มาคุยกันขำๆดีกว่า ว่าชีวิตนักศึกษาแพทย์ ที่(ว่ากันว่า)สบายเกือบจะที่สุดของการเป็นหมอแล้วเนี่ย มันมีอะไรมันส์ๆให้ทำ มีอะไรตื่นเต้นๆให้สอบกันบ้าง:

*** ปัจจุบันโรงเรียนแพทย์ในเมืองไทย มีทั้งสิ้น 17 แห่ง และกำลังจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้บางแห่งจะอยู่ในสังกัดมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ก็ไม่มีแห่งไหนเลย ที่จะมีหลักสูตร และการสอบที่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง..."การสอบ"ที่กำลังจะยกขึ้นมานี้ เป็นเพียงตัวอย่างจากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเท่านั้น...ทั้งเงื่อนไข รูปแบบ หรือวิธีการต่างๆ ไม่ใช่ลักษณะสากลทั่วประเทศ...นะจ๊ะ ***

---------------------------------------------------------------------

1. MCQ - Multiple Choice Questions - คำถามปรนัย

รูปแบบการสอบดั้งเดิม ที่เด็กไทยโปรดปรานเป็นพิเศษ...ด้วยเงื่อนไขการทำที่เข้าใจง่าย ผู้ทำไม่ต้องรับผิดชอบ หรือเอาใจใส่อะไรมากมายนัก ก็สามารถฝ่าฟันโจทย์ปัญหาแต่ละข้อไปได้เรื่อยๆ....ไม่ว่าจะรู้คำตอบดี หรือไม่รู้คำตอบเลยก็ตาม

**One Best** เลือกข้อที่ถูกที่สุดเพียงข้อเดียว

เราจะมีโจทย์คำถามมาให้ และมี"ตัวเลือก"ให้ท่านอย่างพร้อมสรรพ ถ้าท่านอ่านโจทย์แล้ว คิดว่าข้อไหนถูกโฉลก ก็ฝนใส่กระดาษคำตอบไปได้ทันที...แต่ถ้าท่านไม่ปลื้มคำตอบไหนเลย ก็อย่าไปกลัว........โอกาสถูกมีถึง 20 % ด้วยกัน...เลือกข้อที่ชอบไปโลด !!

.....................จำได้ว่า ตอนสมัยประถม ทั้งผมและเพื่อนๆ ออกจะปลื้มข้อสอบแบบนี้มากเป็นพิเศษ ตอนที่สอบปลายภาค มีปรนัย 50 ข้อ กับเติมคำแค่ 10 ข้อ ก็โวยวายกันจะเป็นจะตาย...ถ้ากลับไปได้ตอนนี้ จะไปตบหัวตัวเองให้เกรียนแตก

อย่างที่บอกแล้วว่า ข้อสอบแบบนี้ ผู้ทำสามารถ"ให้คำตอบ"กับคำถามทุกข้อไปได้เรื่อยๆ ไม่ติดขัด ขอให้ได้ฝน...แต่ที่จริงแล้ว นี่เป็นรูปแบบการสอบที่ "ได้คะแนน" ยากที่สุด !!

ต่อให้ท่านอ่านหนังสือมาอย่างดิบดีแค่ไหน...แต่สุดท้ายแล้ว มันก็เหมือนเป็นการวัดดวง ลุ้นรูปแบบความคิด และเช็คระนาบตรรกะ ระหว่างผู้ออกข้อสอบ กับผู้ทำข้อสอบอย่างแท้จริง...เพราะด้วยข้อจำกัดของตัวคำถาม และตัวเลือกแล้ว มันเลี่ยงไม่ได้เลย ที่จะบีบให้คำถามออกมาเป็นเพียงแค่"เศษเสี้ยว"ของความรู้ เป็นแค่เนื้อหาเพียง"ท่อนเล็กๆ" ที่จะจับประเด็นไหนมาก็ได้ จากพูลคำถามที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ตัวอย่าง

## ข้อใดเป็นผลผลิตหลักของสาธารณรัฐอูกันดา

a. ข้าว

b. แป้ง

c. น้ำตาล

d. เผือก

e. มัน

ต่อให้เรารู้ว่า โรคนี้น่าออก อาการของโรคนี้เป็นยังไง ต้องส่งตรวจอะไรบ้าง ต้องผ่าตัดด้วยวิธีไหน ต้องดูแลคนไข้ยังไง แต่ถ้าแค่เราตกม้าตายตอนจบ ไม่รู้ว่าเค้าต้องพักฟื้นกี่วัน...ผลลัพธ์มันก็ไม่ได้ต่างไปจากการตกม้าตายตอนเริ่มเท่าไรนัก

ข่าวดีก็คือ เพื่อแก้ปัญหา fragment of knowledge ดังกล่าว...ข้อสอบปรนัยยุคปัจจุบัน ก็มีการพัฒนาให้มีมาตรฐานมากขึ้น ให้คุ้มค่ากับความพยายามของนักศึกษาที่อุตส่าห์อ่านมาอย่างบ้าระห่ำ แม้จะจำไม่ได้ 100 %

แต่ข่าวร้ายก็คือ...มันยากขึ้นมาก...

.

## ผู้ป่วยชาย อายุ 27 ปี ถูกมีดปลายแหลม ฟันที่ท่อนแขนด้านบน ลึกถึงกระดูกต้นแขน และมาทำแผลที่ห้องฉุกเฉินหลังเกิดเหตุ 1 ชั่วโมงครึ่ง ผ่านไปสองเดือน ผู้ป่วยเริ่มมีอาการทางระบบประสาท อยากทราบว่า ผู้ป่วยจะไม่สามารถทำสิ่งใดได้?

a. หวีผม

b. จับปากกา

c. ตัดกระดาษ

d. ปั้นดินน้ำมัน

e. พับผ้า

.........โจทย์ปรนัยแบบฟูลคอร์ส จึงกลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไป และสร้างความปวดหัวให้กับคนสอบอย่างมาก โดยร่างจริงของมัน จะประกอบไปด้วยโจทย์+ตัวเลือกที่เป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ไม่มีคำอธิบายศัพท์เฉพาะ มีให้ 5 ตัวเลือก และใช้ภาษาที่ปั่นหัวคนอ่านไปมาอย่างไม่เกรงใจกัน...ข้อใดไม่น่าจะ ข้อใดไม่ควรจะทำ ข้อใดควรทำเป็นอันดับสุดท้าย ฯลฯ

ที่ร้ายก็คือ ทั้งคำถาม และตัวเลือก ต่างบังคับให้ตัวคนทำข้อสอบ ต้องมี"เศษเสี้ยว" ของความรู้ให้หลากหลายกว่าเดิม...บางครั้ง ถึงแม้เราจะรู้คร่าวๆ แต่ถ้ารู้ครอบคลุม ก็อาจจะได้คำตอบที่ถูกต้องอย่างรวดเร็ว โดยไม่ต้องเข้าใจโจทย์ทั้งหมด...แต่บางครั้ง ถ้าเราขาดเนื้อหาประเด็นสำคัญไปเสีย เราก็จะทำข้อสอบข้อนั้นด้วยความยากลำบาก...หรือถึงขั้นอ่านโจทย์ไม่เข้าใจไปเลย !!

...ความเห็นส่วนตัวผมถึงคิดว่า นี่เป็นข้อสอบประเภทที่ทำให้เกิด "ความไม่แน่นอน"มากที่สุด และไม่สามารถจะ"คาดหวัง" ไว้ก่อนได้เลยว่า เราจะทำได้ดี หรือทำได้แย่...

อา เด็กๆทั้งหลาย อย่ามัวทำข้อสอบอยู่รูปเบบเดียวเลยนะ...ไม่ดีต่อการเรียนรู้แน่นอนครับ

** K-Type **

เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของคำถามให้ตัวเลือก โดยจะมีเงื่อนไขที่ซับซ้อน และโหดหินกว่าเดิมมาก นั่นคือการให้คำถาม และคำตอบมาเป็นชุดๆ เหมือนพวก one best แต่...จะมีคำตอบที่ถูกต้อง "มากกว่า" หนึ่งข้อ

## ข้อใดถูกต้องเกี่ยวกับโนบิตะ

1. มารดาชื่อทามาโกะ

2. เคยทำคะแนนสอบได้มากที่สุด 68 คะแนน

3. เรียนอยู่ชั้นประถม 4

4. มีห้องนอน หันหน้าไปทางทิศตะวันตก

-----------------------

a. ข้อ 1,2,3 ถูกต้อง

b. ข้อ 3,4 ถูกต้อง

c. ข้อ 1,3 ถูกต้อง

d. ข้อ 4 ถูกต้อง

e. ข้อ 1,2,3,4 ถูกต้อง

...อารมณ์จะประมาณนี้ครับ จากตัวเลือกเบื้องต้นนั้น...คุณจะแยกแยะข้อผิดถูกได้มากหรือน้อยแค่ไหนไม่สำคัญ...แต่อาจจะพูดได้เลยว่า ถ้าคุณไม่รู้"ทั้งหมด" แล้วล่ะก็...กว่าจะไปถึงคำตอบสุดท้ายได้จริงๆ มีช่องให้คุณผิดพลาดได้อย่างนับไม่ถ้วน...

ปัจจุบัน ข้อสอบแบบนี้จะพบเห็นได้น้อยลง เพราะมันเปลืองสมองทั้งคนทำ และคนถูกกระทำ(?) เป็นอย่างมาก แต่จริงๆแล้ว มันเป็นรูปแบบคำถามที่รัดกุม และวัดความรู้เชิงลึก+เชิงกว้างของผู้เข้าสอบได้ดีกว่าแบบ One best มากๆ

...ถึงผมจะว่ามันเป็นข้อสอบที่ดี แต่ก็ไม่ได้ชอบมันเลยแม้แต่น้อยครับ...

## ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับเชื้อ Salmonella Thyphi

1. แพร่จากคนไปคน ผ่านทางอุจจาระเป็นอันดับหนึ่ง

2. สามารถพบเชื้อได้จากอาหารจำพวกไข่ และผลิตภัณฑ์จากนม

3. เชื้อมักไปฝังตัวอยู่ที่เนื้อเยื่อน้ำเหลืองในผนังลำไส้

4. ปอด เป็นอวัยวะที่เชื้อแพร่ไปได้ง่ายที่สุด