My Life, My Mania

ขอสุดท้ายผมคิดแล้วเศร้าเลย..........

ดีค่ะ เขียนกันเยอะๆเนอะ

เมย์เป็นคนหนึ่งคะที่ฝันอยากเป็นหมอ
ถ้าถามเมย์รับทุกอย่างได้ไหมที่พี่พูดมา
รับได้คะ^^
ถึงจะหนัก ถึงจะอดยังไง
อย่างน้อยก็คุ้มค่ากับชีวิตคนๆนึง
ความฝันเมย์ยังแน่วแน่จะเป็นหมอเหมือนเดิมคะ^^

ด้วยความยินดีครับ,มาหาหมอเพราะป่วยไข้ ไปหาเมียเพราะป่วยใจ :)

แล้วเจอกันใหม่ด้วยความห่วงใย..

คนเรียนหมอนี่สิ กึ๋นของจริง

เกือบได้เรียนครับ....
นับถือคนเรียนหมอด้วยใจรักมากๆครับ อาชีพของพระโพธิสัตว์โดยแท้

แต่เรียนยาก

เข้ามาช้อน tag ครับ ถึงช่วงนี้จะยุ่งหน่อย แต่เป็นแถกที่มีประโยชน์จริงๆ

จะเริ่มจากคณะไหนดีหว่า ^^;;

รออ่านได้ภายในอาทิตย์นี้ครับ

มาทำบ้างดิ...

หุหุ

เส้นทางสายนี้ โดยเนื้อแท้แล้ว เป็นการอุทิศตนเพื่อผู้อื่น ต้องรัก เข้าใจความเจ็บปวด และปรารถนาที่จะให้คนอื่นพ้นทุกข์จริงๆ


หัวใจคุณหมอเลย

...เส้นทางสายนี้ โดยเนื้อแท้แล้ว เป็นการอุทิศตนเพื่อผู้อื่น ต้องรัก เข้าใจความเจ็บปวด และปรารถนาที่จะให้คนอื่นพ้นทุกข์จริงๆ

อาชีพหมอเป็นอาชีพที่ต้องทุ่มเททั้งแรงกาย และ แรงใจจริงๆครับ นับถือสุดๆ

หมอเสียสละครับ ตังเยอะ แต่เหนื่อย - -' !!
เป้นอาชีพเดียวที่คนจ่ายตังยกมือไหว้ครับ :D

"อาจต้องเห็นคนไข้ที่ดูแลมากับมือเป็นเดือนๆ เสียชีวิตไปคามือตัวเอง "

อันสุดท้ายคือสิ่งที่ผมกลัวสุดครับ นอกจากตัวเองเสียใจ ไอ้ญาติคนตายเสือกจะฟ้องเราด้วยนี่สิ

โอ ความรู้สึกจากคนที่เรียนจริงๆนะเนี่ย เจ๋งๆ

มีพี่ชายและน้องสาวเรียนหมอค่ะ พี่ชายจบศิริราช กำลังจะไปเรียนต่อศัลยกรรมหัวใจที่เยอรมัน เครื่องออกคืนนี้ละ น้องสาวยังอยู่ปีหนึ่งแพทย์ธรรมศาสตร์ ได้รู้เลยว่าเส้นทางอาชีพนี้เป็นชีวิตที่อุทิศตนเพื่อคนอื่น ดูแลสุขภาพคนอื่นแต่แทบไม่มีเวลาใส่ใจสุขภาพตัวเอง

ตั้งแต่เด็กคนรอบตัวชอบบอกว่า โตขึ้นต้องเป็นหมอแน่เลย (ขนาดตอนนี้เรียนดนตรีก็ยังไม่วายโดนล้อ) เลยค่อนข้างฝังใจว่า ฉันจะไม่เรียนหมอ เพิ่งมารู้ตอนโตว่าจริงๆ แล้วอาชีพนี้ทำประโยชน์ให้สังคมได้แค่ไหน ยิ่งตอนนี้รู้ว่าแพทย์ชนบทขาดแคลนอย่างหนักก็แอบเสียดายลึกๆ เหมือนกัน แต่มันก็คงไม่ใช่ทางของเราล่ะนะ

ก็ขอเป็นกำลังใจให้คุณหมอและว่าที่คุณหมอทุกคนค่ะ พยายามหาเวลาดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ

เขียนได้ดีค่ะ!!
แต่สำหรับเรา คณะทางสายวิทย์คงจะไม่เหมาะสินะ...(แล้วมาเรียนทำไมด้านนี่เนี่ย?)
เป็นแพทย์ ลำบากกว่าที่คิดไว้เยอะค่ะ เห็นมาหลายคนแล้ว เหอ ๆ
ขอให้ท่านสู้ตาย!!>O<

ไม่เอาหรอก
ไม่ tag ต่อหรอก
เดี๋ยวมันก้อคล้ายแก 555+
แต่อาจจะดูเวียร์กว่า เดี๋ยวหลอกเด็กมาเรียนไม่ได้

แต่ก็ดีนะ
มาอยู่ศิริราช ก็เข้าใจถึงความเป็นแพทย์มากขึ้น รักในอาชีพนี้มากขึ้น แบบว่าโดนล้างสมอง ..

" ขอให้ถือประโยชน์ส่วนตนเป็นที่สอง ประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง ลาภ ทรัพย์ และเกียรติยศ จะตกแก่ตัวท่านเอง ถ้าท่านทรงธรรมะแห่งอาชีพไว้ให้บริสุทธิ์ "

โอ้~
ดีจริงๆเลยค่ะ ^^;

ยังไม่แน่ใจตัวเองว่าจะเข้าแพทย์ได้มั้ย หรือว่าเราชอบคณะนี้จริงๆรึเปล่า แต่ที่แน่ๆคือคนที่บ้านก็ดันให้เข้าคณะนี้กันสุดๆ และตัวเองก็อยากเข้าอยู่แล้วด้วย
แต่มีหลายๆคนบอกมาว่ามันเหนื่อยนะ นอนน้อย ตัวเองก็ไม่ใช่สุุขภาพดี ขืนไปเรียนหมอ..ถึงใจรัก แต่สังขารไม่ให้แหงๆ ไม่รู้จะเรียนรักษาคนป่วยหรือเรียนให้คนอื่นมารักษาตัวเราก็ไม่รู้

เรียนสายวิทย์มาอ่ะค่ะ แต่โครงการที่เข้าอยู่ที่โรงเรียน เค้าดูเหมือนจะดันๆให้เข้าคณะวิทยาศาสตร์มากกว่า (ด้วยคำกล่าวที่ว่า ถ้าประเทศไทยเราพัฒนาบุคลากรทางด้านการวิจัยและวิทยาศาสตร์ เราก็สามารถพัฒนาประเทศได้ - -*)

ชั่งใจตัวเอง จะแอด 2553 นี่เอง..
เอาเข้าจริงยังไม่รุ้เลยว่าจะมีปัญญาเข้ามหาลัยได้รึเปล่า

รู้สึกว่าการเป็นหมอเนี่ย..ใช้อะไรหลายๆอย่าง ไม่ใช่แค่เรียนเก่งอย่างเดียว แต่ต้องเป็นด้วยใจจริงๆ ^^;

ขอให้ จขบ. สู้ๆค่ะ

^^;

กำลังรอแทคแพทย์อยู่เลยค่ะ

คือว่าอยากเข้าแพทย์มากๆตอนนี้ เริ่มพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเข้าให้ได้(ตอนนี้อยู่ม.ห้า)

อย่างที่พี่หมอว่าอ่ะนะ คนเป็นหมอต้องอึดจริงๆ หนักทั้งเรียนหนักทั้งทำงาน แต่เราว่าเราน่าจะสู้ได้ เพื่ออนาคตเป็นคุณหมอต้องสู้!!!

เอาดราก้อนบอลไปเป็นกำลังใจให้พี่หมอค่ะ

ย้อนนึกถึงตัวเองทันทีฮับ...

ไม่กล้าเป็นหมอเพราะกลัวเลือด เอิ๊กๆๆ
ดูเป็นคำตอบที่ไร้สาระจัง แต่เิกิดคุณหมอเห็นเลือดแล้วเป็นลมซะเอง คนไข้ก็คงใจแป้วไม่แพ้กัน

สู้ต่อไปฮับ

แก่เกินทำ tag นี่ไปแล้ว ^^เอิ๊ก

Tag นี้ดีมีประโยชน์มากเลยละคะ

แหม่ สงสัยถ้าเราเรียนหมออาจจะไม่รอด ... เพราะอดนอนเนี้ยแหล่ะ

จะเก็บให้น้องเมย์อ่าน

เคยประทับใจกับคุณหมอท่านหนึ่งที่โรงพยาบาลรามาธิบดีค่ะ..ตอนที่ตั้งครรภ์ตอนอายุครรภ์ได้ 18 สัปดาห์แล้วต้องไปถูกเจาะสายสะดือของลูกที่อยู่ในท้องเพื่อตรวจโรคธารัสซีเมีย..ผลออกมาคือ..พอวันรุ่งขึ้นลูกเสียชีวิตในท้อง..คุณหมอมาหาที่เตียง..มาจับมือแล้วบอกว่า " หมอไม่ทิ้งคุณนะหมอเป็นกำลังใจให้.แล้วอย่าโทษตัวเองนะ..คุณหมอเป็นคนเจาะเองยังไม่โทษตัวเองเลย..เพราะคุณหมอตั้งใจทำอย่างดีที่สุดทำเต็มความสามารถ..คุณแม่ก็ตั้งใจดีที่สุดเหมือนกันอย่าเศร้ากับเหตุการณ์ที่ผ่านมา..เอาอดีตมาเป็นประสบการณ์เพื่อแก้ไขวันนี้และอนาคตจะเกิดขึ้นให้ดีทีสุด." รู้สึกดีขึ้นจริง ๆ ค่ะกับกำลังใจที่คุณหมอท่านนี้

เราเรียนสายวิทย์ค่ะ ที่บ้านก็เชียร์ให้เรียนหมอ แต่โดยส่วนตัวแล้วเราไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเรียนคณะนี้ได้ไหม

เพราะแค่'ใจรัก'บางทีก็ไม่พอ 'กึ๋น'ก็ต้องให้ด้วย

เราเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากเข้าคณะแพทย์ แต่ไม่รู้ใจตัวเองว่า'รัก'อาชีพนี้จริงๆหรือไม่ บางครั้งในบางเวลาเห็นชีวิตของหมอที่แทบไม่มีเวลาพักผ่อน ตอนเป็นนิสิตเรียนหนักไม่มีเวลามาเที่ยวเล่น สอบก็เครียดมากขนาดนั้นแล้วไม่อยากให้ชีวิตตัวเองต้องเป็นแบบนั้น

เราคิดว่าตัวเองยังรักสบายอยู่มาก ยังไม่อยากเสียสละอะไรเพื่อคนอื่นจริงๆจังๆ อยากรับผิดชอบตัวเองให้ได้ก่อนที่จะทำเพื่อคนอื่น ไม่อยากเอาคำพูดสวยหรูที่เพื่อนบางคนของเราชอบพูดกันว่ารักอาชีพนี้และอยากจะเรียนทั้งๆที่ความจริงไม่ได้คิดเช่นนั้น

อยู่ในช่วงค้นหาตัวเองค่ะ เราอาจไม่เหมาะกับอาชีพนี้ก็ได้ แต่ก็อยากจะเป็นหมอที่ดีที่ช่วยเหลือคนอื่นได้ด้วยใจจริงค่ะ

ฮิ้ววววววววว

แวะมาเพิ่มเติมความเห็นของคนที่ผ่านเส้นทางนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว .. และยังต้องเดินต่อไปอีก

อยากให้ใส่ใจวิชาคน โดยเฉพาะการสื่อสารกับคนเดินดินที่ไม่มีความรู้ทางการแพทย์ ไว้ให้มากๆ

ในยามเรียน คนที่ความรู้ดี จำได้เยอะ เข้าใจเยอะ ร่ายตำราออกมาได้เยอะ มักจะดูดีที่สุด

ในยามจบแล้ว สิ่งที่คนไข้ต้องการไม่ใช่หมอที่ความรู้เยอะที่สุดแต่พูดด้วยไม่รู้เรื่อง

หมอที่คนไข้รัก มักเป็นหมอที่อธิบายเรื่องราวการเจ็บป่วยของเขาด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย และรับรู้ได้ถึงความใส่ใจและเห็นใจเขาในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังเดือดร้อน

หมอที่ไม่ได้รักษาแต่โรค หากแต่รักษาคนไข้ทั้งคน ทั้งกายและใจ

ไม่ยากนัก ที่เราจะเกิดความรู้สึกเมตตาเห็นใจแม่ตัวดำๆผอมๆที่อุ้มลูกน้อยที่ป่วยหนักมารักษาด้วยน้ำตานองหน้า

มนุษย์ปกติธรรมดา ไม่ต้องเป็นหมอ ก็บังเกิดความรู้สึกเห็นใจและอยากช่วยเหลือได้

แต่ถ้าในทางกลับกัน ..

คนไข้ที่พูดจากระโชกโฮกฮาก หน้าบึ้ง คาดหวังสูง พูดแกมสั่งว่าหมอต้องรักษาให้หายนะ ไม่หายโดนฟ้อง ..

คุณยังสามารถ .. เมตตา .. คนแบบนี้ได้หรือไม่

หากคิดจะเป็นหมอที่ดี ความเมตตาไม่ควรเลือกว่าจะมอบให้เพียงแค่คนที่เราคิดว่า "สมควรได้รับ"

หากแต่ต้องเสมอภาคกับทุกคน ทุกเวลา ทุกสถานการณ์ ทุกสถานที่

ลองคิดดูให้ดี .. ก่อนจะเลือกเดินบนเส้นทางนี้

เพราะสักวัน .. คนแบบนี้จะโคจรมาบนเส้นทางการทำงานของหมอแน่นอนครับ

เป็นกำลังให้คุณหมอค่ะ
ถึงจะเหนื่อยแต่คุณหมอก็ยังยิ้มได้ สู้สู้นะคะ

เคยอยากเป็นหมอนะ


ตอนอนุบาล
แต่พอโตมาพบสภาพที่แท้จริงของสมอง
และความรับผิดชอบก็คิดว่า

คงไม่สามารถให้ใครมาฝากชีวิตได้
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ


กึ๋นไม่ถึง T___T

เรียนได้นี่อดทนและเก่งมากๆ ค่ะ

เป็นเอนทรีที่อ่านแล้วรู้สึกดีมากค่ะ
ที่ทางบ้านเรามีคนเป็นหมอหลายคน เลยรู้เรื่องการฟ้องหมอ หรือปัญหาหลายๆอย่างของผู้ประกอบวิชาชีพแบบนี้
บางทีก็กลัวอาชีพหมอไปเลยค่ะ
ตอนเด็กๆเคยตั้งใจว่าจะเป็นหมอ แต่พอโตมาก็รู้สึกแปลกๆ เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยชอบที่จะบริการคนอื่น เสียสละให้คนอื่นยาก
แต่เคยคิดอยู่ว่าถ้าเป็นหมอแล้วได้ช่วยชีวิตคนไว้ได้มันก็คงจะดีไม่น้อยใช่ไหมค่ะ เพราะสิ่งที่อยู่ในมือเรา คือชีวิตคนนี่นา

คนเป็นหมอถ้ารักษาเต็มที่แล้วผู้ป่วยเสีย
คิดว่าญาติไม่มีใครอยากฟ้องคะ

แต่ที่เห็นๆอยู่ว่าคนไข้แย่แล้ว
แต่หมอกินข้าวอยู่ รอกรอกชื่อแบบฟอร์ม รอจ่ายเงิน รอลงชื่อยินยอมบลาๆๆๆๆ จนคนไข้ขาดใจตายนี่สิคะ

เคยประสบมากับตัว ไม่รักที่จะรักษาชีวิตคน อย่าเลือกเรียนเลยนะคะ บาป

ขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆที่แฝงไว้ด้วยกำลังใจนะคะ
"จะเป็นหมอ" คำนี้ยังไม่เคยเลือนหาย
จะเดินทางตามฝันของตัวเองให้ได้ค่ะ

สุดยอด ๆ

เราเองตอนเข้ามาเรียนตอนแรกจริง ๆ ก็ไม่ได้รู้จักตัวเองและก็ไม่ได้เข้าใจวิชาแพทย์มากพอที่จะบอกว่าตัวเราเหมาะสมกับเส้นทางสายนี้หรือไม่หรอกนะ

แต่พอตอนนี้...ถ้ามีครื่องไทม์แมชชีนให้ย้อนกลับไปก็คงไม่ย้อนกลับไปแล้วล่ะ

เพราะเราหลงใหลกับมันแล้วล่ะ...

เส้นทางที่แม้จะขรุขระบ้าง มีขึ้นเนิน ลงห้วยบ้าง

แต่ข้างทางก็มีความอบอุ่นของเพื่อน ๆ ความรักความเอ็นดูของอาจารย์ ที่สำคัญ, รอยยิ้มของคนที่เราได้ช่วยเหลือประดับเป็นวิวทิวทัศน์สวย ๆ ไปตลอดทาง

ดีใจที่เลือกเรียนหมอครับ
.
.
.
ขอรับแท็กไปด้วยละกันนะ

Acute Nostalgia...Tag เรียนอย่างมีกึ๋น

*คุณดอง,โด่ง...เศร้าเหมือนกัน แต่เป็นเรื่องจริงครับ T_T อยู่ๆไปจะเริ่มชิน และปรับตัวได้...มากขึ้นหน่อย

*คุณ iDoi*...ผมชอบ tag นี้มากนะ รู้สึกสร้างสรรค์ และมีประโยชน์จริงๆ...ผมผ่านช่วง"ต้องเลือก"อะไรแบบนี้มานานแล้ว แต่ไปตามอ่านชีวิตการเรียนของคนอื่นๆ ก็สนุกไปอีกแบบครับ

*คุณ +Ayame+...ดีใจกับน้องเมย์ด้วยนะครับ ที่ยังแน่วแน่ และมั่นใจกับเส้นทางของตัวเองมากขนาดนี้

ประโยชน์ที่ชัดเจนที่สุดของอาชีพนี้ คือการได้อุทิศตนเพื่อคนอื่นจริงๆจังๆ ถ้าต้องการเช่นนั้น ก็ขอให้มุ่งมั่นเดิมเข้ามาอย่างภาคภูมิใจนะครับ มีปัญหาอะไร ยินดีให้คำปรึกษาจ้า

*คุณ ความรักสร้างฉัน...ยินดีที่ได้พบกันอีก ด้วยความห่วงใย

*คุณกวีเทราสเฟียร์ เอล เซราฟีเตอร์...ตัวผมเอง แม้ตอนนั้น จะไม่ได้เข้าหมอเพราะใจรัก แต่ตอนนี้ กล้าพูดได้ว่า อยู่ด้วยใจรักได้แล้วจริงๆครับ ^^

จะอาชีพอะไรก็แล้วแต่ ความรู้สึกของตัวเราเอง เป็นสิ่งสำคัญที่สุดเลย ที่จะผลักให้ก้าวไปข้างหน้าได้...ผมเชื่อแบบนี้นะ

*พี่วลาดิมีร์...คนเรียนหลายคณะก็คงมีปัญหาในแบบของเค้าสินะ

ตอบ ems ไปใน PM เวป all-final แล้วนะครับ ไปอ่านได้ตามสะดวก

*นู๋ลูค...เข้าไปอ่านแล้วน่อ ^^//

*พี่เส่ง...หัวใจของสายอาชีพ ในอุดมคติครับ ^^ พยายามจะทำให้ได้ตามคำกล่าวอ้างเหมือนกัน

*คุณ Zensukae...ขอบคุณสำหรับดรากอนบอลจ้า

*SkyKiD คุง...ขอบคุณสำหรับคำชมครับ แต่ผมว่า อาชีพไหนๆ ก็ต้องทุ่มเทแรงกาย แรงใจมากสุดๆเหมือนกันนะ แค่ให้จบก็ยากแล้ว จบแล้วทำงานยิ่งยากเข้าไปใหญ่ แหะๆ

* Shuu คุง...ที่ว่าหมอตังเยอะ...จริงๆก็ไม่ผิดเนอะ แต่มันจะเป็นแบบว่า "ได้เงิน" ตาม "งานที่ทำลงไป" ซะมาก...เรียกได้ว่า ทุ่มเททำงานมากๆ ก็ได้เงินไปตามนั้น...ไอ้พวกหลักเท่ห์ๆอย่าง "อยู่เฉยๆอย่างฉลาดๆ ปล่อยให้เงินทำงาน" อะไรต่างๆ คงใช้กับอาชีพอย่างหมอไม่ได้แหล่ะ

อ้อ อีกข้อที่สำคัญ ...มันตังเยอะ เพราะไม่มีเวลาจะใช้น่ะสิ 555

ส่วนเรื่องฟ้อง....ขอโนคอมเมนท์ละกัน พูดไปแล้ว ไมเกรนจะขึ้น T_T

*คุณ หมูทอดซามะ ...ประสบการณ์ตรง ไม่ต้องใช้สตันท์แมน และไม่มีสลิงครับ

*คุณ Liebestraum...โอ้ พี่ชายเป็นหมอศัลย์ เก่งมากเลยนะครับ ยิ่งด้านหัวใจนี่...อันดับต้นๆของศิริราชเลยล่ะ

มีคำที่ผมชอบพูดกับคนอื่นๆอยู่บ่อยๆเหมือนกัน คือว่า...ไม่จำเป็นต้องเป็นหมอ ก็สามารถช่วยเหลือผู้คน และทำประโยชน์ให้สังคมได้ ไม่ทางใดก็ทางนึง

ดนตรีของคุณ Liebestraum เอง ก็น่าจะสร้างรอยยิ้มให้กับคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีเช่นกันครับ

*คุณShuriken...

*ทราย akari...ลองเรียนๆเล่นๆ ดูๆลาดเลาไปก่อนซักพักก็ได้นะครับ อาจจะเจอเส้นทางที่ถูกใจเราเข้าซักวัน

ก้าวแรกๆนี่ล่ะ ที่สำคัญเลย ติดกระดุมผิดไปเม็ดนึง ก็ทำรวนไปได้เยอะเลยล่ะ สู้ๆน่อ

*อาเจ๊หนูน้อยหมวกแดง...ธ่อ เพื่อนๆเราก็มาเขียนกันตั้งเยอะแล้ว นึกว่าเจ๊จะเขียนด้วยคน...

ว่าแต่ มีอะไรอยาก"ขู่" คนอ่านมากขนาดนั้นเลยเรอะ !!

แต่เห็นด้วยนะว่า อยู่มานานๆ โดนล้างสมองไปเยอะแล้วจริงๆ 555

* คุณ HeDw!g...ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะครับ

แนะนำเป็นการส่วนตัวว่า "ไม่จำเป็นเลย" ที่จะต้องทำตามความเห็นของคนอื่นครับ อาจฟังเป็นแนวทางได้ แต่คนสุดท้ายที่จะเลือก และรับผิดชอบอนาคตของเราได้ ก็เป็นตัวเราเองนี่ล่ะ

ถ้าคิดว่า เรามีใจรัก และต้องการเส้นทางนั้นๆจริงๆ ก็เลือกไปอย่างมั่นใจเถอะครับ มีปัญหาอะไร ยินดีให้คำปรึกษาจ้า

Acute Nostalgia เรียนอย่างมีกึ๋น (ต่อ)

* น้อง SAMMON...ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับผม

ถ้าอยากเข้าเรียนหมอ..ส่วนตัวคิดว่า "การเข้ามาเรียน" ยังไม่ยากเท่ากับ "การเรียนต่อไปจนจบ" ครับ จะต้องเจอบททดสอบชีวิตของเรา มากมายหลายด่านกันเลยทีเดียว

ผลสุดท้าย จะคุ้มค่ารึเปล่า? อันนี้ผมคงตอบแทนใครไม่ได้...แต่ถ้าน้องมั่นใจ และต้องการจริงๆ ก็ขออวยพรให้ประสบความสำเร็จดังหวังครับ มีปัญหาอะไร ยินดีให้คำปรึกษาน่อ

* DDPคุง...เพื่อนๆผมหลายคนก็กลัวเลือดมากๆเหมือนกัน ขนาดเห็นมาหลายต่อหลายปีแล้วนะนั่น ...บางคน แค่บริจาคเลือด ยังแทบลมจับเลยล่ะ

จุดอ่อนนี่ ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็มีกันหมดเลยล่ะเนอะ หุหุ

*คุณliamm ...แหม่ ทำ tag เป็นข้อมูลให้น้องๆหนูๆ อ่านประกอบการตัดสินใจก็ได้นะครับ

*เอริธจัง...ผมเอง มีปัญหาเรื่องนอนไม่พอเหมือนกัน พยายามแบ่งเวลาช่วงเย็นๆมานอนเพิ่มแล้ว...แต่ยังไงก็ไม่พออยู่ดีแฮะ ^^"

ว่าแต่...สนใจรับแทกร้อนๆ ไปทำเพิ่มมั๊ยครับ

*คุณตุ้มเป๊ะ...ด้วยความยินดีครับ

*คุณ nudee...เป็นเรื่องราวที่น่าประทับใจจริงๆครับ ตัวผมเอง ก็ชื่นชมคนที่สามารถเติบโตได้ จากบทเรียนในอดีตเช่นกัน

ในอนาคต ผมก็อยากเป็นให้ได้อย่างหมอท่านนี้เหมือนกัน

*คุณ Jenova...ช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ เป็นจุดสำคัญมากที่สุดจุดหนึ่ง ในชีวิตของคนเราเลยนะครับ

ค่อยๆคิด ค่อยๆเลือก หาเส้นทางที่ตัวเราจะมีความสุขกับมันให้มากที่สุด อย่าลืมว่า เราต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต และไม่มีใครอื่น มาร่วมเผชิญด้วย...

ทำตามหัวใจของตัวเอง และยิ้มรับกับผลลัพธ์ที่ตัวเองตั้งใจเลือกมาแล้วเถอะนะครับ...มีปัญหาอะไรเพิ่มเติม ยินดีให้คำปรึกษาครับ

*คุณชาเขียว addict...ขอบคุณสำหรับดรากอนบอลจ้า ฮิ้วววววววว

*พี่ แรงใจไฟฝัน...เป็นคำแนะนำที่มีคุณค่า และเป็นจริงอย่างทีสุดครับ

ผมเองก็ได้รับคำสั่งสอนมาหลายต่อหลายครั้งว่า ให้เอาใจเขามาใส่ใจเรา อย่าทำในสิ่งที่"เราเองไม่ชอบ" หรือ"ไม่เข้าใจ" กับคนไข้ตรงหน้า....ให้ปฎิบัติกับทุกคน อย่างเท่าเทียม และทุ่มเทที่สุด เหมือนกับกำลังรักษาคนในครอบครัว

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำเตือนสติ และสัญญาว่า จะพยายามเติบโตเป็นหมอที่ดี อย่างสุดความสามารถครับ

*คุณลูกคนโต...ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ...อาชีพนี้ ยอมรับว่าเครียดและกดดันมากพอดู แต่เชื่อมั๊ยว่า แค่คำพูดเล็กๆน้อยๆ หรือรอยยิ้มนิดๆหน่อยๆ ที่ได้รับจากคนอื่น...ก็ทำให้มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกมากโขเลยครับ

*คุณซิสซี่ ดิ๊สซี่ ...คนเราแต่ละคน มีเส้นทางที่ไม่เหมือนกัน แต่ต่างก็มี"โอกาส" ที่จะสร้างความสุขให้ตัวเอง และทำประโยชน์ให้กับคนรอบข้างได้ไม่ต่างกันครับ

ขอให้แฮปปี้กับเส้นทางที่ตัวเองเลือก และยิ้มกับมันได้นะครับ

*คุณสโนไวท์กับเจ้าชายทั้งหก ...ทุกวันนี้ ก็ทั้งอด และทั้งทนอยู่มากเหมือนกันครับ อย่างน้อยก็อยากเป็นหมอที่รักษาคนไข้ได้ อย่างสุดความสามารถเช่นกัน

*คุณ zheanarzhean...ความรู้สึกที่ได้"ช่วย"ใครซักคนตรงหน้า...ไม่ว่าเราจะเป็นใคร หรือทำอาชีพไหนๆ ก็คงจะเกิดความรู้สึกตื้นตัน และประทับใจไม่ต่างกันครับ

ข้อดีอย่างนึงของหมอ ที่ได้เปรียบกว่าอาชีพอื่นๆหน่อย ก็คงอยู่ที่ มี"โอกาส"ช่วยคนได้มากกว่าล่ะมั๊งครับ ....แต่โอกาสทำบาป ก็ไม่น้อยเหมือนกัน แหะๆ

ส่วนประเด็นเรื่องการฟ้องร้อง...อันนี้ก็เป็นความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆในบ้านเราจริงๆครับ....ผมเอง ยิ่งฟังก็ยิ่งหมดแรง...อยากให้คนทั่วไปเข้าใจแค่ว่า คนเป็นหมอเอง ก็อยากช่วยเหลือ และทำให้คนไข้ปลอดภัย ไม่ต่างกันแน่นอน

*คุณkoyubi...เห็นภาพ และเข้าใจปัญหาครับ

แม้ผมเอง ตอนนี้จะเรียนหมอ แต่ก็เคยเป็นคนไข้มาก่อนเช่นกัน ได้พบเจอหมอหลายๆท่าน ที่มีพฤติกรรมไม่น่าเคารพ และไม่อยากจะฝากชีวิตไว้

...แต่อย่างน้อยที่สุด ตัวผมเอง และคนรอบข้าง ก็กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ ที่จะเป็นหมอที่มีคุณภาพ และทุ่มเทเพื่อผู้อื่นอย่างแท้จริงครับ

*คุณ Pleng...ขอให้เชื่อมั่นในความสามารถ และการตัดสินใจของตัวเองครับ ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว จะเลือกก้าวไปในเส้นทางไหนก็ตามที

หากมีข้อสงสัยอะไร ยินดีให้คำปรึกษาเพิ่มเติมเสมอครับ

* นายลมสูง...เห็นด้วยกับที่พูดนะ...มาจะถึงตอนนี้แล้ว...อาจจะน่าอายนิดๆ แต่ก็คิดว่า ตัวเองพูดได้แล้วเหมือนกันว่า ดีใจที่ได้เลือกเรียนหมอ...

เหมาะกับตัวเองหรือไม่? คงเป็นคำถามที่ไม่มีความสำคัญเสียแล้ว เพราะอย่างน้อย ตอนนี้พวกเราก็มีความสุขไปกับมัน และต้องการจะนำสิ่งที่ได้รับ ไปทำประโยชน์ให้คนอื่นอย่างแท้จริง

จะรออ่าน Tag นะ

สู้ๆต่อไปค่ะคุณหมอ

เป็นพี่แนะแนวที่ดีมากๆเลยค่ะ

ผมสอบแพทย์จุฬาปลายปีนี้ครับ

อยากทำให้ได้อะ

สมัคร 1057 คน เอา 70 คนเอง

ถ้าตั้งใจซะอย่างก็ทำได้ ว่ามั้ย

ถ้าผมทำได้จะเป็นคนแรกของโรงเรียน

ชีวิตผมเสียสละมาเกือบทั้งชีวิต แค่นี้จะทำอีกไม่ได้เหรอ

แหมๆๆๆ เป็นhot postอีกแล้วนะจ๊ะ
เป็นกระทู้ how to be a hot postสินะ
อ่านคอมเม้นที่นี่แล้วชื่นใจจัง
ไปอ่านเรื่องที่ถกกันที่หมอบางกลุ่มประกาศไม่รักษา
คนไข้แล้วเศร้าใจจัง

ขอบคุณมากที่ให้คำแนะนำค่ะ

เรียนต่อต่างประเทศ

เรียนแบบไหนก้อเหมือนกัน

คะแนนหนูน้อยมาก

เลือกได้แค่ พยาบาลกับเทคนิคการแพทย์

ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ


แต่ทางที่ดี
แนะนำหนูหน่อยว่าจะซิ่วดีไหม

หนูยังอยากเป็นแพทย์อยู่
แต่ความรู้น้อยอีก เฮ้อ!!!

เป็นเอนทรี่ที่ดีนะนี่ ว่าแล้วก็รับแทคไปทำมั่งดีกว่า