My Life, My Mania

.

สวัสดีเพื่อนๆครับ

สามอาทิตย์แรกของเดือนธันวานี่ ตัวผมมาทำงานอยู่ที่จ.ราชบุรีครับ ชีวิตตอนนี้ออกแนวสบายๆ ไม่รีบร้อน และค่อนข้างแฮปปี้มากทีเดียว เช้าๆเดินดูคนไข้ สายๆอยู่ตึกผู้ป่วยนอก ห้องฉุกเฉิน ไม่ก็ไปออกตรวจที่สถานีอนามัย บ่ายๆก็ไปเยี่ยมบ้านคนไข้ในชุมชนที่มีปัญหา ดึกๆก็อยู่เวรถึงสองทุ่ม สามวันหน

งานไม่หนักมาก อากาศสบายดี อาหารไม่เลว เวลาว่างพอสมควร ได้นอนเพียงพอ และได้เล่นเนทเป็นประจำ...อูย...นรกตึกอายุรกรรมเมื่อเดือนที่แล้ว ราวกับเป็นความฝันเลยทีเดียว ^^" ...นี่ว่าจะพกเกมส์มาต่อเล่นแล้วเนี่ย

และทำงานในโรงพยาบาลมาตั้งนานปี...เพิ่งจะเคยได้นอนพักห้องผู้ป่วยพิเศษ ก็อีคราวนี้แหล่ะครับ ยังไงก็ขอแจ้งผู้ป่วยราชบุรีที่อยากได้ห้องพิเศษไว้เลยละกัน ว่าผมยึดห้องสุดท้ายไว้ใช้แล้ว วะฮ่าฮ่าฮ่า ว่ายังเหลือให้ใช้ได้อีกหลายห้องครับ

มาอยู่ที่นี่ ได้เคลียร์ไฟล์เก่าเก็บของตัวเอง เจอบทความเก่าๆ ที่เคยเขียนไว้เยอะเลยครับ ก่อนหน้าที่จะมีบล็อกที่ exteen ซะอีก หลายอันเห็นแล้วเสียดาย ก็ขอเอามาปัดฝุ่น รีเมคใหม่ ลงบล็อกให้เป็นเรื่องเป็นราวไปซะเลย เช่นอันนี้เป็นต้น

อิงจากเวอร์ชันหนังสือการ์ตูนนะครับ อาจหลุดกระแสไปซักหน่อย แต่เชื่อว่า น่าจะมีเพื่อนๆอีกไม่น้อย อ่านเพลินๆ หรือนำไปใช้อ้างอิง ประกอบการตัดสินใจได้ครับ

--------------------------------------------------------------

20th century boys ถักจินตนาการ สานทับความเป็นจริง

เมื่อแรกเห็น...เอนโด เคนจิ เป็นผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่เติบโตขึ้นมาอย่างพวกเราทุกๆคน มีวัยเด็ก มีพวกพ้อง มีความทรงจำดีๆ และมีความฝันที่ต้องการจะไปให้ถึง...

แต่อาจเพราะลักษณะเฉพาะ ซึ่งมีความเป็นตัวของตัวเอง และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งเลวร้ายต่างๆก็เป็นได้ ที่ทำให้ตัวเขาเหมือนดัง "ศูนย์กลาง"ของเพื่อนฝูงรอบข้างไปโดยปริยาย

เมื่อครั้งที่เป็นหนึ่งในแกนนำของกลุ่มเพื่อนสมัยเด็ก พวกเขาได้จินตนาการถึงอนาคตข้างหน้า เมื่อโลกก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 20 ...เข้าสู่ช่วงเวลาที่เทคโนโลยีเจริญไปเกินกว่าที่เหล่าเด็กน้อยจะคาดถึง พวกเขาได้ร่วมกันวาดฝันถึงเหตุการณ์ภัยพิบัติต่างๆนานา ที่อาจถาโถมเข้ามาสู่โลกอนาคตนั้น ไม่ว่าจะเป็นไวรัสสังหารอันร้ายกาจ หุ่นยนตร์ตัวใหญ่มหึมา การต่อสู้กับมนุษย์ต่างดาว การก่อการร้าย และกองซากศพของเหล่าผู้คน

...พวกเขาได้ตั้งปณิธานไว้แน่วแน่ว่า เมื่อเวลานั้นมาถึง ทุกๆคนจะกลับมารวมกัน ร่วมกันยืนหยัดเพื่อต่อสู้ ปกป้องโลกของพวกเขาไว้ให้จงได้ พร้อมกับสร้างสัญลักษณ์ประจำกลุ่ม ที่เป็นเหมือนศูนย์รวมของคำมั่นนั้นไว้อย่างภาคภูมิใจ

กาลเวลาผ่านไป เมื่อวัยเด็กถูกกลืนกินไปกับกระแสเวลา ความเป็นจริงก็มุ่งกลบภาพอดีตเหล่านั้นหายไปแทบหมดสิ้น เหล่าเพื่อนพ้องกระจัดกระจายแยกย้ายกันไปคนละทาง ต่างมีชีวิตของตัวเองในรูปแบบต่างๆกัน ได้เรียนรู้ถึงความยากลำบากในการใช้ชีวิต และการเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง ตัวเคนจิเองก็เลิกตามความฝันที่จะเป็นนักดนตรี และมาทำการค้าอยู่ที่บ้าน

...หากแต่เมื่อสัญญาณแห่งสหัสวรรษใหม่ก้าวเข้ามาถึง “ความฝัน”ในวัยเยาว์ ที่เคยลืมเลือนไป ก็ได้ถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง...ด้วยน้ำมือที่ไม่รู้จัก...ด้วยจุดประสงค์ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เหตุการณ์ร้ายต่างๆ เหมือนดังที่พวกเขาเคยคิดกันเล่นๆเมื่อครั้งอดีต ได้เริ่มเกิดขึ้นมาในโลกแห่งความเป็นจริง ผสมผสานกับเหตุการณ์แปลกประหลาดหลากหลายรูปแบบ ทั้งการตายของเพื่อนเก่า...การฆาตกรรมต่อเนื่องของบุคคลสำคัญ...การเกิดขึ้นขององค์กรศาสนาลึกลับ... การหายตัวไปของพี่สาว ทิ้งไว้เพียงลูกที่ไม่ได้บอกว่าใครเป็นพ่อ...ไวรัสเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว ผู้คนล้มตาย ภัยพิบัติเริ่มถาโถมเข้ามา

ภายใต้เงามืดของชายลึกลับ ที่เรียกตัวเองว่า “เพื่อน” ผู้พลิกฟื้นสัญลักษณ์แห่งความยืดมั่น...สัญลักษณ์ที่พวกเขาเคยครอบครองไว้เมื่อครั้งเยาว์วัย ให้กลับมาอีกครา...พร้อมประกาศกร้าว ว่าโลกทั้งใบ กำลังจะก้าวไปสู่จุดจบ !!

เมื่อความฝัน เริ่มเคลื่อนซ้อนทับความเป็นจริง ...ก็ถึงเวลาแล้ว ที่เหล่าผู้คนที่มุ่งมั่น จะลุกขึ้นสู้ เพื่อโลกของพวกเรา !!

20th century boys (แก๊งนี้มีป่วน / มหาวิบัติ ดวงตาถล่มล้างโลก) เป็นการ์ตูนแนวดรามาสืบสวน ผลงานของนักเขียนชื่อดัง นาโอกิ อุราซาว่า (Monsters/Yawara/Happy/Pluto etc.) ซึ่งใช้เวลาในการเขียนยาวนานถึง 8 ปี รวมทั้งสิ้น 24 เล่มจบ

กระแสตอบรับตลอดเรื่องเป็นไปด้วยดี ด้วยการนำเสนอเรื่องราวที่ก้ำกึ่ง ระหว่างความเป็นจริงและจินตนาการ ผ่านเรื่องราวหลายช่วงปี ตัดสลับไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบัน ซึ่งนับเป็นจุดเด่นที่สำคัญของเรื่อง

กลยุทธการนำเสนอของเรื่อง มุ่งเน้นไปที่การนำเสนอทฤษฎีสมคบคิด แผนซ้อนแผน และความวุ่นวายสับสนของฉากยุคปัจจุบัน มาเติมเต็ม และอธิบายให้ชัดเจนโดยฉากยุคอดีต ก่อนที่จะขมวดปม นำไปสู่บทสรุปของเรื่องที่ลงตัวและสมบูรณ์ ในฉากยุคอนาคต

"เพื่อน" บุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากนั้น เป็นใครกัน ?

นี่เป็นคำถามแรกสุด ที่เชื่อว่าผู้อ่านทุกคน ต้องสงสัยอย่างพร้อมเพรียงกัน...แต่สไตล์การเดินเรื่องของนาโอกิ อุราซาว่า มักมุ่งเน้นไปที่การ "ต่อยอดคำถามใหม่" มากกว่าจะมานั่ง "คลี่คลายคำตอบเก่า" อย่างตรงไปตรงมา

จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่หลากหลายคำถาม จะถูกนำมาตั้งเป็น"โจทย์หลัก"ของเรื่องอย่างต่อเนื่อง ในระดับที่มากพอ จะดึงให้คนอ่านผ่านไคลแมกซ์ในแต่ละช่วงไปได้ และค่อยๆรวบรวมเศษเสี้ยวของเงื่อนงำต่างๆ มาประกอบเป็นคำตอบของคำถามเดิม ทีละเล็ก ทีละน้อย

...ทำไมเหตุการณ์นั้นถึงมีบทสรุปมาเป็นแบบนี้ได้? จริงๆแล้วตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมคนๆนั้นถึงยังไม่ตายไป? ทำไมคนๆนี้ถึงได้มายืนยิ่งใหญ่ในจุดนี้? ชะตากรรมของเด็กแห่งศตวรรษที่ 20 จะเป็นเช่นไร? ฯลฯ

กว่าที่จะเริ่มรู้สึกตัว พวกเราก็อาจได้รับคำตอบของปริศนาชิ้นเดิม และกำลังหอบหิ้วชิ้นส่วนของปริศนาใหม่ อยู่ท่ามกลางเขาวงกตของนาโอกิ อุราซาว่าเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว...

ข้อดีข้อหนึ่งของวรรณกรรมที่เขียนต่อเนื่องยาวนานหลายปี นั่นคือทำให้ผู้อ่านได้ค่อยๆเติบโตขึ้นไปทีละน้อย พร้อมๆกับตัวเรื่องราว...มีหลายครั้ง ที่หากได้ย้อนกลับไปอ่านเนื้อหาเก่าๆ ก็กลับเห็นมุมมองใหม่ๆเพิ่มเติม ผ่านสายตาของตัวเราเอง ที่เติบโตขึ้น

ย้อนกลับไปเมื่อ 8 ปีก่อน "ตัวผม" เมื่อครั้งนั้น แม้จะทั้งอึ้ง และทึ่งกับผลงานชิ้นนี้ แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่า ฉากน้อยใหญ่หลายๆฉากตามท้องเรื่อง ดู'น่าเหลือเชื่อ' และ'มีความเพ้อฝัน'มากเกินขอบเขตจะทำใจยอมรับ ว่าสามารถเกิดขึ้นได้จริง นอกกรอบของ 'เรื่องแต่ง'...

แต่เมื่อเวลาผ่านไป มุมมองก็กว้างขึ้น ประสบการณ์ก็สูงขึ้น และชีวิตก็ได้ผ่านความเป็นจริงต่างๆมามากขึ้น...จนเมื่อมองจากจุดนี้ ตัวผมเองก็ค่อยๆจะยอมรับขึ้นมาได้ทีละน้อย ว่าหลายๆเหตุการณ์ที่น่าขำ ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้นั้น...ไม่ได้อยู่ไกลเกินตัวเราไปเลย

ทั้งลัทธิล้างสมอง ที่ทำให้ผู้คนหลงใหลหัวปักหัวปำ

อุปาทานหมู่ ที่ทำให้คนสติดี คล้อยตามไปกับกระแสของคนหมู่มาก

ผู้นำซึ่งมีอำนาจเป็นเด็ดขาด และเป็นสัญลักษณ์แห่งศรัทธา

บุคคลผู้เป็นหลักยึดเหนี่ยว ที่แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหลอกลวง แต่ตัวเราก็ยังยึดมั่น

ความพยายามที่จะสร้างตัวตนให้เป็นที่รู้จัก แม้จะนำมาซึ่งความสูญเสียของสังคม

ฯลฯ

เรื่องราวชวนหัวเราะเหล่านี้ เกิดขึ้นได้จริงในโลกของเรา ต่างสถานที่ ต่างช่วงเวลา...แต่ทุกครั้ง มันก็สร้างผลเสียเป็นวงกว้าง และล้วนส่งผลกระทบเกินกว่าจะจินตนาการได้ทั้งสิ้น

และเมื่อก้าวมาถึงจุดนี้ ตัวผมเองในฐานะผู้อ่าน ซึ่งได้เห็นอัจฉริยภาพของผู้เขียน ผ่านเหตุการณ์เหลือเชื่อต่างๆในโลกความเป็นจริงแล้ว...ก็อยากจะลองเชื่อในประเด็นสุดท้ายอีกประเด็นหนึ่ง...

ประเด็นที่กล่าวถึง"ความหวัง" และ "วีรบุรุษ" ผู้ปิดฉากโลกจินตนาการอันบ้าคลั่ง และใช้ปาฏิหาริย์ นำสันติสุขกลับมาสู่โลกความเป็นจริงได้อีกครา

หากมีคนเช่นนี้อยู่จริงๆ ในเวลาที่เหมาะสม ในสถานที่ที่เหมาะเจาะ...ไม่แน่ว่า โลกของเราก็จะน่าอยู่ และพวกเราก็สามารถมีความสุขได้ แม้ในสังคมที่เหลือเชื่อ เหนือจินตนาการใดๆ

.

รักโลกจินตนาการที่สร้างสรรค์

รักคนอ่านครับ

สรุปม้วนเดียวจบ

ข้อดี และจุดเด่น

- พลอตเรื่องที่น่าสนใจ ด้วยการจับเอาจินตนาการในวัยเยาว์ของกลุ่มเด็กน้อย มาทำให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้น ด้วยจุดประสงค์ที่แปรเปลี่ยนไป

- แม้จะวางตัวเรื่องไว้ในโทนออกสมจริง แต่หลายเหตุการณ์ดูหลุดกรอบ จนทำใจรับยาก ว่าจะเกิดขึ้นได้จริง

- บทสนทนากระชากอารมณ์หลายๆอัน ทำได้ดี แต่ไม่ได้มีผลต่อเนื้อเรื่อง และดูเท่ห์อย่างไม่เป็นธรรมชาติ

- การมุ่งแต่จะต่อยอดคำถามใหม่ๆ มากกว่าจะคลายคำตอบเก่าๆ ย่อมขัดใจคนอ่านหลายๆคน

- ชื่อภาษาไทยของหนังสือ ที่ฟังแล้วรู้สึกปวดขมับ บิดเบือนโทนของเรื่องไปคนละทาง

- ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ ที่ฟังแล้วรู้สึกวิบัติ จนอยากไปร่วมถล่มล้างโลกอีกแรง