My Life, My Mania

.

สวัสดีเพื่อนๆครับ

ช่วงนี้เจอกันถี่หน่อย เพราะเคลียร์งานเสร็จหมดแล้ว ^^

กำหนดกลับไปกทม. วันพฤหัสที่ 18 ธันวานี่เองครับ แต่วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง ทิ้งท้ายการทำงานที่ราชบุรีซักหน่อย

...วันนี้มีเคสทำคลอดมาที่โรงพยาบาลครับ เป็นคุณแม่ที่กำลังจะได้น้องคนที่สี่ พวกผมก็เลยเข้าไปแจมในห้องคลอดด้วย

พูดถึงเรื่องการทำคลอดสดๆเนี่ย...เคยเป็นผู้สังเกตการณ์ครั้งแรก ก็สมัยเมื่อขึ้นมัธยมปลายใหม่ๆ ตอนเข้าค่ายชีวะ...ผ่านมาเป็นสิบปี ตอนนี้ผมก็มาอยู่ในฐานะที่ ควรจะทำคลอดด้วยตัวเองเสียแล้ว

แต่เนื่องจากว่า ผมทำไม่เป็น  พวกพี่ๆพยาบาลตามโรงพยาบาลชุมชนนี้ ทุกๆคนจะมีความสามารถในการทำคลอดขั้นสูงกันอยู่แล้วทั้งนั้น...ไอ้ผมเลยสามารถเป็นตัวถ่วง เดินเกะกะไปมา และถ่ายรูปในห้องคลอดได้อย่างเต็มภาคภูมิ แฮ่ม!

(...เอ๊ะ? )

ตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ผมก็ชอบบรรยากาศตอนที่เด็กน้อยคลอดออกมาดูโลกอยู่แล้ว และไม่เคยคิดเลยครับ ว่าจะได้มีโอกาสมาเก็บภาพในห้องคลอดแบบนี้ คิดว่ามีหลายๆเรื่องที่น่าสนใจ อยากจะเอามาเล่า และพูดคุยให้เพื่อนๆฟังกันครับ

**การเก็บภาพ และการนำเสนอเฉพาะภาพที่เหมาะสม ได้ผ่านการอนุญาตจากพ่อแม่ของเด็กแล้ว**

------------------------------------------------------------------

รู้ไหมครับ ว่าอะไรคือ "สิ่งที่เหมือนกัน" ของเด็กน้อยทุกๆคน ซึ่งเพิ่งจะได้ลืมตามาดูโลกนี้...และเป็นเสน่ห์ที่สำคัญที่สุด ที่จะทำให้ผู้ใหญ่อย่างเราๆ รู้สึกหวั่นไหวได้ทุกครั้ง?

.....

......... 

............สิ่งนั่นคือ "ความบริสุทธิ์" ที่แท้จริง ไม่มีอะไรเจือปนนั่นเอง

คนเราเมื่อโตขึ้น ก็จะมีสิ่งเร้าจากภายนอก เข้ามาแต่งเติม และยั่วยุมิได้ขาด...จนถึงจุดๆนึง พวกเราต่างก็จะลืมเลือนไปกันหมดแล้ว ว่าเมื่อแรกเริ่มนั้น ตัวเราถือกำเนิดขึ้นมาอย่างเปล่าเปลือย และไร้สิ่งปรุงแต่งเพียงใด...เป็นเพียงแค่ "ผ้าขาว" ที่พร้อมจะดึงดูด และเรียกรอยยิ้มจากผู้คนที่อยู่รายล้อม

...พวกเราอาจไม่ทันได้รู้สึกตัวเลยก็ได้ ว่าได้ก้าวพ้นวัยที่มองโลกอย่างไม่มีอคติ และใช้ชีวิตโดยไม่ต้องเบียดเบียนใครมาตั้งแต่เมื่อไหร่หนอ?

เมื่อแรกเกิดนั้น ตัวเราต่างดูเหมือนไร้ซึ่งพละกำลัง และอาวุธใดๆ จะนำมาต่อกรกับโลกใบใหม่...ทั้งสภาพแวดล้อม สภาพอากาศ ผู้คน และบรรยากาศคุกคามทั้งหลายแหล่...ราวกับว่า ไม่มีสิ่งใดเลย จะเป็นมิตรกับตัวเรา ที่เพิ่งจะลืมตาดูโลก

คุณน้องคนดังกล่าว ก็เกือบจะไม่ได้กลับไปยังอ้อมกอดของผู้ให้กำเนิดเสียแล้ว เพราะมีความผิดปกติคือ รกลอกตัวก่อนกำหนด และมีการเสียเลือดไปมาก ตั้งแต่อยู่ในช่องท้อง...ตัวคุณแม่ก็ทั้งปวด ทั้งเจ็บ ตัวเด็กก็ซีดมาก และแทบไม่ได้ร้องเลย ตั้งแต่ออกจากท้องแม่มา

บรรยากาศเมื่อแรกคลอด เป็นไปอย่างตึงเครียดและเร่งเร้า ทุกๆคนต่างทำทุกวิถีทาง ให้คุณน้องของเรา ร้องออกมาให้สุดเสียง...

หลังจากพยายามยุดยื้อกันอยู่นาน...ในที่สุด พวกเราก็เพิ่งจะประจักษ์ถึง "พลัง" และ"อาวุธ" ที่เผลอมองข้ามไป...ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญ ที่ชวนให้หวนระลึกได้ว่า คนเราทุกคน จะสูงหรือต่ำ จะอายุมากหรือน้อย จะอยู่ในฐานะใดๆ...ต่างล้วนมี "ความต้องการ" ที่จะมีชีวิตอยู่...

มี"ความปรารถนา"ที่จะเอาตัวรอด ในสังคมที่สับสนไม่แน่นอนนี้ ด้วยกันทั้งสิ้น

.....

........

..............แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ดูราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน...ในที่สุด เสียงร้องที่ดังก้องนั้น ก็เรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นแม่ได้ในที่สุด 

คิดไปแล้ว มันก็น่าขำนะครับ...ที่เมื่อครั้งเราเป็นเด็กน้อยนั้น พวกเราต่างพยายามอย่างสุดชีวิต เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่กันทั้งนั้น

...ทั้งปากที่เปล่งเสียงร้อง ทั้งปอดที่ดิ้นรนสูดอากาศ ทั้งหัวใจที่เต้นอย่างระรัว

แต่คนหลายคน เมื่อเติบโตขึ้น ก็กลับเปราะบางมากขึ้น และทนความต่อแรงกระทบได้น้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อ...จนหลายครั้ง ก็ตัดสินใจอย่างไม่ฉลาด...พาลจบชีวิต หรืออนาคตของตัวเองไปอย่างง่ายๆ และไร้คุณค่า

ทั้งๆที่"พลัง" ที่บริสุทธิ์ที่สุด และเข้มแข็งที่สุด ซึ่งตัวเราใช้ฝ่าฟัน จนมีชีวิตออกมาได้ถึงทุกวันนี้ ม้นก็ติดอยู่ภายในหัวใจ และร่างกายของพวกเราทุกคนแท้ๆ

...และอย่างน้อยที่สุด ตัวเราเองก็ควรจะระลึกไว้ว่า "ชีวิต" ที่ตัวเราใช้อย่างทิ้งๆขว้างๆ และพร่ำบ่นอยู่ทุกวันนี้ว่า ไม่มีคุณค่า ไม่มีความสำคัญ และไม่มีใครสนใจนั้น...

จะยังมีคนที่มองเห็นคุณค่า เข้าใจในความสำคัญ และจะให้ความสนใจอยู่เสมอ...ไม่ว่าเด็กน้อยที่แสนบริสุทธิ์คนนั้น จะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่แบบไหนก็ตามที...

....

.......

...............

ใช้เวลามากกว่าที่คาดไว้ แต่แล้ว...ลูกน้อยคนนั้น ก็ได้กลับไปสู่อ้อมอกของแม่ผู้เป็นที่รักเสียที...

อย่าได้ลืมนะครับ ไม่ว่าตัวเราจะเปื้อนคราบ เลอะเทอะ และออกนอกลู่นอกทางไปที่ไหน...

แต่ไม่มีชีวิตใดๆ ที่ไม่สมควรจะเกิดมา

ไม่มีเด็กคนไหนๆ ที่ไม่สามารถจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ไม่มีปัญหาอะไร ที่จะบีบให้ตัวเราไปถึงทางตัน

และไม่มีผู้ให้กำเนิดคนไหน...จะหันหลังให้กับลูกน้อย ที่กำลังสับสนและหลงทาง

.

.

แด่ทุกคนที่มีปัญหา และกำลังพบกับทางตัน

รักการดิ้นรน และฝ่าฟันกับปัญหา

รักคนอ่านครับ ^^//

------------------------------------------- 

------------------------------------------- 

แถมท้าย

- ภาพ "รก" ที่ลอกตัวก่อนกำหนด...**มีคนรีเควส บอกว่าหวาดเสียวไป ขอเอาออกละกันครับ ^^" **

** UPDATE ** แปะเป็นลิงค์ให้...ส่วนที่สีดำเข้มๆ คือก้อนเลือดที่แข็งตัว ค้างอยู่ในมดลูกนะครับ 

http://i34.photobucket.com/albums/d121/goldchocobo/Blog/labour1.jpg

- อันนี้เป็นป้ายตามห้องคลอด ที่รู้สึกว่า ผมจะเห็นแปะอยู่หลายต่อหลายโรงพยาบาลเลยนะนี่...ข้อความจะประมาณนี้แหล่ะครับ

เป็นการส่งเสริมสายใยรัก แม่ลูกผูกพันธ์นั่นเองครับ