My Life, My Mania

.

สวัสดีเพื่อนๆครับ

หลังจากผมได้ผ่านพ้นสัปดาห์นิติเวชศาสตร์อันน่าพรั่นพรึง ที่ต้องมาพยายามทำความเข้าใจกองทัพกฏหมายอันสยดสยอง และนั่งเพ่งภาพศพหลากรูปแบบ ในยามตีสองแล้ว...รู้สึกตัวอีกที ก็กำลังจะวาเลนไทน์อีกแล้วสิเนี่ย

จริงๆตามคิวแล้ว ตั้งใจไว้ว่า เอนทรีที่ 99 จะเขียนถึงไฟนอล แฟนตาซี 9...แต่ด้วยเหตุ(ขี้เกียจ)หลายๆอย่างๆ ก็เลยขอลัดคิวมาเขียนเรื่องอื่น....ด้วยความยินดีส่วนตัวครับ ^[]^"//

>>60: My Valentine - ใช้ชีวิต อย่างรู้เท่าทันความรัก<< 

เพิ่งได้กลับไปอ่านเอนทรีวาเลนไทน์ที่ตัวเองเขียนไว้เมื่อปีก่อนอีกรอบครับ ว่าด้วยประเด็นความรักและความเศร้าในวันวาเลนไทน์...รู้สึกเลยว่า ทำไมสมัยก่อน ตรูดูมีสมองมากกว่าตอนนี้ฟระ? ยังคงเห็นด้วยกับคำพูดเดิมครับ ที่บอกย้ำ ไม่ให้พยายามเอาความสุขของตัวเอง ไปแขวนไว้กับคนอื่น และ ไม่จำเป็นต้องไปตั้งเงื่อนไข เพื่อให้เราได้มาซึ่งความสุข

เอนทรีนี้ ไม่อยากเอาเรื่องเดิมๆมารีรันให้มันซ้ำซาก แต่คิดว่า ไหนๆช่วงนี้ก็เข้าหน้าเทศกาลหวานๆทั้งที ขอคุยต่อยอดประเด็น เกี่ยวกับ"ความรัก" และ "ความสุข" ต่อจากปีก่อนหน่อยละกัน ^^/

ว่าด้วยการรับรู้ (Perception) 

คนเราแต่ละคน มีกระบวนการรับรู้ที่ไม่เหมือนกันครับ สิ่งกระตุ้นอย่างเดียวกัน ก็สามารถทำให้แต่ละคนมองเห็น หรือคิดเห็นไปคนละเรื่องกันได้...ทั้งนี้ ก็ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ ระดับความรู้ สภาพแวดล้อม การเลี้ยงดู และอื่นๆ

เพลงๆเดียวกัน ก็ต้องมีทั้งคนชอบและคนชัง...คำพูดประโยคเดียวกัน ก็มีทั้งคนที่ฟังแล้วยิ้ม และฟังแล้วไม่พอใจ...สัญลักษณ์อย่างเดียวกัน สำหรับคนนึง อาจเห็นแล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจ แต่สำหรับอีกคนนึง อาจเป็นเครื่องเตือนถึงอันตรายที่เข้าใกล้ ฯลฯ

เพราะมนุษย์อย่างเราๆ ชอบที่จะสร้าง "ความหมาย" และ"นิยาม" ให้กับสิ่งไร้ชีวิตต่างๆ...ถึงทุกวันนี้ ก็เลยมีสัญลักษณ์ที่สื่อความหมายออกมามากมาย ทั้งที่ดี และไม่ดี...และเมื่อมาผนวกรวมกับการรับรู้ที่หลากหลายของคนเราแล้ว...จะบอกได้ว่า พวกเราก็เหมือนอยู่ท่ามกลางสังคมที่อุดมไปด้วยนิยามแห่ง "อารมณ์" และ"ความรู้สึก" นั่นเอง

เรื่องของเรื่องก็คือ...พอนานวันเข้า คนหลายคนก็กลับสับสนจุดยืน ผูกตัวเองติดแน่นไปกับนิยามและความรู้สึกเหล่านั้น ในระดับที่มากเกินพอดี จนบางครั้ง ก็กลับทำให้ตัวเองเป็นทุกข์ไปซะอย่างนั้น...ทั้งๆที่ของแต่ละอย่าง ต่างก็สามารถเป็นสิ่งสำคัญได้ มากพอๆกับที่มันจะเป็นเพียงสิ่งธรรมดาสามัญ

คนจำนวนไม่น้อย วัดคุณค่าของความรัก อยู่ที่จำนวนดอกกุหลาบ หรือราคาของขวัญที่ได้รับ และจะไม่ให้อภัยเลย กับคู่ของตนที่ไม่มีเวลาให้กับตัวเองในวันวาเลนไทน์ ไม่ว่าจะมีเหตุจำเป็นแค่ไหน

เพราะสำหรับคนเหล่านี้แล้ว ดอกกุหลาบ เป็นเพียงสัญลักษณ์อย่างเดียว ที่แสดงถึงความรัก และวันวาเลนไทน์ ก็เป็นสัญลักษณ์อย่างเดียว ที่จะแสดงถึงความเอาใจใส่

....

.......

..............ข้อความข้างต้น ไม่ถือว่าตอบผิด แต่เป็นการตอบที่ได้คะแนนไม่เต็ม

เพราะอย่างเช่นที่พูดนำไว้ ว่านิยามที่มีต่อสิ่งใดๆ ก็ทำหน้าที่เป็นเพียง"สัญลักษณ์"หนึ่งๆ ที่สื่อความหมายออกมาเพียงด้านเล็กๆ...เราต้องไม่ลืมว่า ยังมีคนอีกหลายๆคน ที่ประเมินค่าสิ่งของนั้นๆไว้ในด้านที่ไม่เหมือนเรา และมีสัญลักษณ์อื่นๆอีกมาก ที่พวกเค้าจะสื่อถึงความรักในด้านที่เราไม่เคยได้มอง

ดังนั้น การที่หลายๆคน ให้ความสำคัญกับการดูแลเอาใจใส่คนรักอย่างสม่ำเสมอ...ก็อาจจะดีกว่าอีกหลายๆคน ที่มุ่งแต่จะคอยเทคแคร์แฟนตัวเองด้วยของขวัญชิ้นโต แค่เฉพาะเพียงเทศกาลสำคัญ

ดังนั้น การที่หลายๆคน ไม่ได้ให้ความสำคัญกับวันๆหนึ่งจนเกินพอดี...ก็อาจจะเหมาะสมกว่าอีกหลายๆคน ที่ยึดติดกับวันพิเศษจนไม่สนใจเรื่องราวปลีกย่อย

. 

"วันสำคัญ" ทั้งหลายทั้งปวง ทำหน้าที่เป็นเพียงสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง ให้คนเราระลึก จดจำ และหันมามองถึงนิยามแห่งความสุขที่ต่างกรรมต่างวาระ

...ขอเพียงแค่ พวกเราไม่หน้ามืดตามัว ยึดติดกับ"วันหนึ่งวัน" หรือ "สิ่งหนึ่งสิ่ง" เสียเกินจำเป็น...จนมองไม่เห็นสิ่งดีๆอื่นๆ ที่อยู่ตามรายทาง...เท่านี้ ความสุขก็อาจจะอยู่แค่เอื้อมมือ โดยไม่ต้องนั่งรอ ให้ความสุขที่ไม่แน่นอน วิ่งเข้ามาหาตัวเราเอง

.

เมื่อนั้น พวกเราก็จะยิ้มได้ แม้จะไม่ได้อยู่ในวันแห่งความรัก หรือเทศกาลที่อุดมด้วยหัวใจสีแดง...

เมื่อนั้น พวกเราก็จะยิ้มได้ แม้จะไม่ได้เป็นคนขายดอกกุหลาบ หรือเจ้าของร้านของขวัญใดๆ...

.

รักในมุมมองที่มีความสุข

รักคนอ่านครับ ^_^/