102: จดหมายจากนักเรียนแพทย์ปีสุดท้าย - วอร์ดสูตินรีเวช
posted on 21 Mar 2009 17:53 by zieghart in My-Life.
สวัสดีเพื่อนๆที่เคารพ
ชีวิตของนักเรียนแพทย์ปีสุดท้ายของผม เพิ่งจะเริ่มต้นไปไม่นานเท่าไหร่ ...แต่ในความรู้สึกแล้ว มันช่างยาวนานเสียนี่กระไร เลยอยากนำเรื่องเล่าชีวิตโหด มัน (แต่ไม่ฮา) มาฝากเป็นของขวัญไว้ให้ดูเล่น...
ตอนนี้ตัวผมกำลังฝึกงานอยู่ที่วอร์ดสูตินรีเวช โรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์ เป็นเวลาหนึ่งเดือนครับ ชีวิตนักศึกษาแพทย์ปีหก (ที่เรียกทั่วกันว่า Extern) ก็สร้างสีสันให้ผมมากทีเดียว...และทำให้ผมกลายเป็น Extern แห่ง Exteen อย่างเป็นทางการแล้ว เอ้า เฮ~~ ^^"
งานประจำในช่วงเช้า ก็คือการอยู่ประจำบนวอร์ดครับ...ดูแลคนไข้สามสิบกว่าเตียงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ และงานรองก็คือ การคอยรับคนไข้จากห้องฉุกเฉิน เพื่อดูว่า จะต้องให้นอนโรงพยาบาลมั๊ย หรือว่าจะปล่อยกลับ หรือว่าจะให้ยา เป็นต้น
...และเนื่องจากว่า ห้องฉุกเฉินที่นี่ มีปริมาณการส่งคนไข้ขึ้นมาแบบไม่ธรรมดา ทำให้วันนึงๆ งานรองๆอย่างรับคนไข้ฉุกเฉิน ก็จะกลายเป็นงานที่หนักกว่างานหลักไปอีกหลายสิบเคสเสียฉิบ...
หากจัดห้อง Emergency room ของที่นี่เป็นผู้หญิง ก็คงจะเป็นคนน่ารัก บอบบาง และอ่อนไหวน่าดู มีเคสอะไรมา ขอให้เป็นคนท้อง (หรือขอให้เป็นผู้หญิง!!)...ก็จะรีบส่งมาบนวอร์ดสูตินรีด้วยความเร็วแสง (40 หลาใน 4.1 วินาที!!) ไม่ว่ามันจะเป็นโรคทางสูติหรือไม่ก็ตาม !!...ปวดท้องรึ? ไปวอร์ดสูติครับ เลือดไหลรึ? ไปวอร์ดสูติครับ...ท้องเสียรึ? ไปวอร์ดสูติครับ หอบหืดรึ? ไปวอร์ดสูติครับ เจ็บตารึ? ไปวอร์ดสูติครับ (เฮ้ๆๆ???)
ปกติแล้ว ถ้าคนไข้มาช่วงกลางวันเนี่ย จะมาซักกี่สิบคน ผมจะยิ้มร่า เข้าไปหาอย่างเร็วครับ แต่ Believe it or not !! ว่าด้วยธรรมชาติของคนเราแล้ว...คนไข้ฉุกเฉิน(ที่ไม่ใช่อุบัติเหตุ) จะไม่ค่อยมาตอนกลางวันครับ !! เหตุเพราะปกติแล้ว ถ้าเราปวดหัว ตัวร้อน ท้องเสีย ไอมาก อะไรนี่ จะคิดกันประมาณว่า เดี๋ยวก็คงจะหาย นอนพักก็คงจะหาย ไปคลินิกมันเสียเวลา ฯลฯ...ก็เลยจะอดทนไปได้หลายชั่วโมงอยู่
แต่จะเข้าสู่เฟสที่จะเริ่มทนไม่ได้ จนต้องมาโรงพยาบาล ก็เมื่อกลางดึก ซึ่งจะตรงเวลากับที่กระผมเริ่มอยากจะนอนพอดี TwT" ดังนั้นแล้ว การตื่นเป็นช่วงๆ มาหาคนท้องที่เดินชนขอบโต๊ะ...แบบชั่วโมงเว้นชั่วโมง ตีหนึ่งถึงเจ็ดโมงเช้า จึงกลายเป็น norms ที่ผมยึดถือมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบได้...
------------------------------------------------------------------
ระบบการตามหมอที่นี่ก็(ดัน)มีประสิทธิภาพมากมายครับ อันดับแรก จะโทรเรียกสายในไปที่ห้องพัก ซึ่งคิดว่า คนโทรคงเป็นนิวไทป์พลังแรงกล้า สามารถจับคลื่นแอลฟ่าที่ปล่อยมาจากสมองคนหลับได้ เลยไม่ยอมโทรมาตอนที่ผมยังนั่งเล่นคอม...แต่เมื่อเริ่มเคลิ้มๆ เอาหัวลงหมอนแล้วล่ะก็...กริ๊งงงงงง หมอคะ คนไข้รับใหม่ที่ชั้น 14 ค่ะ...เอ่อ ขอบคุณมากครับพี่
หากท่านไม่ยอมรับโทรศัพท์ (อาจเพราะกำลังซื้อขนมครกอยู่หน้าโรงพยาบาล หรือกำลังปลดทุกข์อยู่ในห้องน้ำก็ตามที...) ระบบเตือนภัยขั้นที่สองก็จะทำงาน!! โดยเสียงตามสายที่กระจายไปทั่ว 23 ชั้นในโรงพยาบาล " Extern สูติกรรม ที่ 7410 ด่วนค่ะ" ย้ำหลายรอบ และบางครั้งฮาร์ดคอร์หน่อย ก็จะเรียกเต็มๆ ชื่อจริง นามสกุลจริง ไม่ต้องใช้ตัวแสดงแทน ให้คนทั้งโรงพยาบาลรับรู้โดยทั่วกันว่า...อ่อ อีนี่ ที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบอยู่ คือ extern ปัดสินะ...
ยังแอบคิดอยู่ว่า ถ้าอยู่ไปนานๆเข้า พี่ๆ operator คงสามารถให้รายละเอียดถึงโคตรเหง้าชาติตระกูลของผมได้มากกว่านี้ อาทิเช่น..."ขอเชิญคุณหมออารากอร์น บุตรอาราธอร์น ลูกหลานอิซิลดูห์ อาณาจักรกอนดอร์ แห่งมัชฌิมโลก ที่ 7142 ด่วนค่ะ"..........โอ้ว ชิท ให้มันได้อย่างงี๊ซี่ กอลลั่ม
ยังครับ ยังไม่พอ หากเสียงตามสายหลายรอบแล้ว ท่านยังไม่ยอมติดต่อกลับไป...(แม้จะตะโกนอยู่หลายรอบแล้วว่า ขอตรูขี้ก่อนนนน !!!!!) เค้าก็จะ invasive มากขึ้น ด้วยการโทรจิกถึงโทรศัพท์ส่วนตัวของท่าน ฉุดกระชากลากถู บังคับให้วางสายจากทั้งกิ๊กและอาเตี่ย ให้ไปเขียนใบรับรองแพทย์ให้จงได้!!
ห้องผ่าตัดคลอดที่นี่ก็เยี่ยมมากครับ เจ้าหน้าที่ทุกคนกระตือรือร้นกันสุดๆ !! เปิดตลอด 24 ชั่วโมง แม้จะปิดแอร์ปิดไฟกันไปหมดแล้ว !! คนไข้ท้องแก่ ปวดท้องหน่อยๆตอนตีหนึ่งกว่า ตรวจภายในแล้วดูดี...อาจารย์หมอพูดคำเดียวว่า "อืม ผ่าเลยละกัน" ทุกคนก็จะประสานเสียงกันว่า "Yes,sire" อย่างพร้อมเพรียงกัน และรีบไขกุญแจ เปิดห้องผ่าทันที !! (โดยไม่สนใจหนึ่งเสียงที่บอกว่า No,sir อยู่ตรงนี้เลยซักนิด....T__T)
การเข้าช่วยผ่าตัดคลอดแบบต่อเนื่อง ในเวลาตีหนึ่ง ตีสองครึ่ง ตีสี่ครึ่ง และออกจากห้องผ่าตัดมายาม 7 โมงเช้า (เพื่อมาดูคนไข้ที่วอร์ดต่อ...) จึงเป็นประสบการณ์ที่สุดเร้าใจ ในไตรมาสแรกของปี 2009 เสียนี่กระไร...
-------------------------------------------
อา...ราวกับต้องมนต์ผนึกจิ้งจอกเก้าหาง...สัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตความเป็นอยู่ของผมจึงเรียบง่ายมากครับ...ห้องนอน วอร์ด ห้องอาหาร ห้องนอน วอร์ด ห้องอาหาร วนไปเรื่อยๆ เพิ่งจะได้แตะเท้าออกนอกโรงพยาบาล ก็ปาไปวันศุกร์นี่เอง
ห้องพักที่นี่ก็เยี่ยมมากครับ ผมกับเพื่อนมากันสามคน รวมๆกับเพื่อนวอร์ดอื่นอีก ได้ 12 คน...กลับได้ห้องผู้ป่วยพิเศษ(ที่ยังไม่เคยเปิดใช้) ชั้น 21 มาทั้งชั้น !! โอ้วแม่เจ้า!! หรูหรามากทีเดียว
ลองนึกภาพห้องพิเศษในโรงพยาบาลดูนะครับ ทั้งชั้นมี 20 กว่าห้อง แต่เปิดไฟกันอยู่แค่ 3ห้อง ที่เหลือ เคาท์เตอร์พยาบาล ห้องเก็บยา ห้องให้คำปรึกษา ห้องนั่งรอ ห้องตรวจ ฯลฯ...ทุกห้อง...มืดสนิท !! ยิ่งถูกเรียกออกมาตอนตีสามตีสี่ด้วยแล้ว...เสียงย่างเท้าของเรา จะดังกึกก้องไปทั่วทางเดินที่แสนมืดมิดดดดดดด
...
และมีทริคเพิ่มเติมด้วยว่า...หากเราเดินในยามค่ำคืนด้วยความเร็วที่สูงเป็นพิเศษ...ให้ลอง"หยุดเดิน"อย่างกระทันหัน
.........จะมีเสียงฝีเท้าเกินมาก้าวนึง !!!
.......................
และหากวิ่งมาด้วยความเร็วที่มากกว่านั้นอีก และหยุดอย่างกระทันหัน !!
.......จะมีเสียงฝีเท้าเกินมาสามก้าว !!!
กรี๊ดดดดดดดดด
.
ชีวิตการทำงานยังเดินหน้าต่อไป...ถ้ายังไง จะหาเวลาแวะเวียนไปเยี่ยมเพื่อนๆ ถึงบล็อกแน่นอนคร๊าบบบ
.
ไว้เจอกันใหม่
Extern แห่ง Exteen ^^//
Medicine & Series
Final Fantasy
Review
Mania
About Me

หนูก็อยากเรียนหมอแต่ไม่ได้เรียนเก่งมากจะเรียนได้มั้ยเหรอค่ะ
#1 By thinkking on 2009-03-21 18:22