My Life, My Mania

.

*: Load Save Data

...

......

..........Game start !!  

-------------------------------

อา 14 / 6 / 52 

เวลาสัปดาห์แรก ณ ดันเจี้ยนโรงพยาบาลตากสิน ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ด้วยเวลาแบบหลวมๆ ไม่แน่นมาก เลยเปิดโอกาสให้มีเวลาเก็บเลเวล และเคลียร์เควสยิบย่อยได้มากทีเดียวครับ

จริงๆแล้ว ก่อนจะมาที่นี่ ได้รับใบงานจากหัวหน้าภาควิชาศัลยศาสตร์ มอบหมายให้เก็บเกี่ยวทักษะให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้...ซึ่งถ้าคิดรวมการผ่าตัด ทำแผล รับคนไข้ ให้การรักษา นำเสนองาน อ่าน journal และอื่นๆอีกมากแล้ว...ก็สามารถคิดเป็น AP (Achievement Point) แบบเต็มพิกัดได้ประมาณ 1000 แต้มครับ

เคยกะไว้คร่าวๆว่า มาอยู่นี่หนึ่งเดือน อยากทำให้ได้ซัก 600-700 แต้มก็น่าจะคุ้มกับเวลาที่เสียไปแล้ว...แต่ใครเลย จะรู้ว่า การเก็บแต้ม ปั๊มเซฟสมบูรณ์นั้น ยากกว่าที่คาดไว้มากมายนัก...

ภาพหลุด แสงลึกลับที่อีกฝั่งของฟากฟ้า...บางคนเรียกขานว่า มันคือคลื่นของนกศักดิ์สิทธิ์ลาเมีย !! บางคนร่ำลือกันว่า มันคือประกายแสงของวิหคเพลิงอมตะ !! ...แต่ Doc.Pud ผู้อยู่ในเหตุการณ์กล่าวว่า...มันคือกลุ่มก้อนเมฆ ที่รวมกันหลังฝนตกเท่านั้นเอง........สวยดีเนอะ

-----------------------

Quest [ขอโทษครับ คนไข้ผมเป็นยากูซ่า] AP 70 pt.

ดูแลคนไข้มานานปี นานๆที ก็จะมีคนไข้ที่พิเศษกว่าชาวบ้านเค้า โผล่มาให้ตื่นเต้นเล่นเป็นช่วงๆ...แต่การได้ดูแล[คุณลุงยากูซ่า]ตัวเป็นๆอย่างนี้...นับว่าเป็นครั้งแรกจริงๆครับ

ผู้ป่วยชายไทย อายุ 44 ปี อาชีพ (ตามคำบอกเล่า) คือการค้าขาย...แต่ไม่ได้ซักละเอียด ว่าค้าขายอะไร ถึงได้ถูกกระสุนปื่น ยิงมาตอนตีสามครึ่ง และมีประวัติอดีต คือถูกดาบซามูไร ฟันแขนมาเมื่อสามเดือนก่อน.......แหม ถ้าถูกมีดทำครัว หรือมีดปอกผลไม้ฟัน...จะไม่ติดใจอะไรเลยนะครับเนี่ย.....ToT/

ตรวจร่างกาย พบรอยกระสุน เจาะเข้าที่บั้นเอวข้างขวา ทะลุมาออกบริเวณหน้าอกด้านซ้าย ส่งตรวจรังสีเพิ่มเติม พบกระเพาะอาหาร ลำไส้ใหญ่ส่วนต้น และกระบังลมทะลุ...จึงได้เซ็ตผ่าตัดฉุกเฉินในคืนนั้นทันที

หลังผ่าตัด หน้าที่ทำแผล ก็ตกเป็นของ Doc.Pud อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...ทุกๆวัน ตอนไปทำแผลยาวๆที่ท้อง ก็จะได้ small talk สนุกสนาน ถึงวีรกรรมต่างๆของคุณลุง และตื่นตาตื่นใจ กับรอยสักรูปมังกรคู่ที่หน้าอกและแผ่นหลัง...เท่ห์ และสะดุดตาชนิดที่ว่า บรอนด์เซนต์ชิริวมาเห็น ก็ยังต้องอาย...ถ้าจะให้เห็นภาพ ก็ขอข้ามวิค ยกปกเกมส์ Yakuza เครื่อง PS2 มาให้ดูเป็นการเปรียบเทียบ แล้วคูณมังกรไปอีกสองเท่านะครับ...

คุณลุงแกภาคภูมิใจในรอยสักนี้มาก และกำชับอย่างจริงจังทุกๆเช้า ทีเล่นทีจริงว่า

"ทำแผลให้ดีนะครับหมอ ถ้าเหลือแผลเป็นไว้ละก็..........."

...น่าเสียดาย ที่ Doc.PuD ไม่เก่งเติมคำในช่องว่าง และไม่ฮาพอที่จะเล่นมุขต่อ ว่าหลังประโยค "ล่ะก็..." จะเป็นอะไร? หรือถ้ามีแผลเป็นพาดตัวมังกรแล้ว...ผมต้องเป็นเจ้ามือ เลี้ยงหมูทอดทงคัตซึ !? หรือถ้าแผลน่าเกลียดน่ากลัวแล้ว...ผมต้องยอมไปเป็นตัวหาร กินบุฟเฟ่ต์ชาบูชาบูกับลุง !?

อา คำตอบนี้ คงไม่ได้รับการเฉลยต่อ เพราะผมได้ทำแผลด้วยความตั้งใจสูงสุด และส่งลุงออกจากโรงพยาบาลไปเรียบร้อย ด้วยความเร็วแสง

-----------------------

Quest [ เมล์ระทึก ] AP 70 pt.

แม้จะมีที่จอดรถให้เพียงพอกับจำนวนบุคลากร...แต่การเดินทางจากโรงพยาบาลตากสิน กลับไปยังหอพักที่ศิริราช นับว่าสะดวกรวดเร็วมากทีเดียว...หากลดภาระโลกร้อน ด้วยการนั่งรถเมล์ที่ผ่านหน้าโรงพยาบาลทั้งสองแห่งแล้ว ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ในราคา 8 บาทเท่านั้น !

มาคิดดูดีๆแล้ว ในละแวกโรงพยาบาลนี้ ก็จัดเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ ที่สถาบันอาชีวะหลายๆที่ ใช้ในการเดินทางไปติดต่อ สังสรรค์กันอย่างสนิทสนม...และแน่นอนว่า เมื่อไปงานปาร์ตี้ใดๆแล้ว ก็ต้องไม่ลืมที่จะพกของฝากไปให้เจ้าถิ่น อาทิเช่น หน้าไม้ มีดพับ ไม้สามเหลี่ยม ค้อนยาง และ มีดจัมโบ้ !!

เรื่องของเรื่องอยู่ที่ว่า บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ Doc.PuD กำลังกลับไปคุ้ย journal ที่หอพัก...ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ก็ได้ขึ้นรถเมล์คันเดียวกับน้องๆนักศึกษาทั้งสิ้น 36 ชีวิต (จากคำบอกเล่าของกระเป๋ารถเมล์)...และน้องๆกว่าครึ่ง ต่างก็มี "ของฝาก" ติดไม้ติดมือกันยกใหญ่ !

หนึ่งในนั้น คือมีดจัมโบ้ ระดับลูกๆบัสเตอร์ซอร์ด ของเฮียค้าวจากไฟนอล 7...ซึ่งหากดูเพียงภาพอาร์ตเวิร์คแล้ว ก็นับว่า ขนาดน่ารักน่าชัง และน่าลองเอามาโบกเล่นดูเหมือนกัน

แต่พอมาเป็นของจริงแล้ว แม้จะห่อผ้า หลบคมไว้อยู่...ก็ไม่ได้ปิดบัง ความน่ากลัวของแต้ม Attack 175 ของมันเลย แม้แต่น้อย !!

หลังจากพินิจแล้วว่า เสียดายค่ารถเมล์ ระยะทางไม่ไกล และไหนๆก็ขึ้นมาแล้ว จะตื่นตระหนกไปก็ใช่ที่...Doc.Pud ก็ตัดสินใจนั่งรถเมล์ต่อไป กับเพื่อนร่วมทริป...แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ระหว่างการเดินทางนั้น ฝ่ายสังเกตการณ์ของน้องนักศึกษา ก็ Spot กลุ่มคู่อริได้ ที่ถนนฝั่งตรงข้าม !!!

...ความโกลาหลก็เกิดขึ้น เมื่อ 30 กว่าชีวิตพร้อมใจกันตะโกนโหวกเหวกโวยวาย บอกให้จอดรถ และกระโดดขึ้นลงรถเมล์(ที่กำลังวิ่งอยู่) อย่างไม่เกรงกลัวชีวิต ใครที่ยังเหลือค้างอยู่บนรถเมล์ ก็ถูกคุณน้ากระเป๋ารถเมล์ ถือโอกาสชุลมุน ไล่ลงจากรถไปจนหมด...รถเมล์วิ่งไปต่อด้วยความเร็วมากกว่าปกติ ทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง....

ให้มันได้อย่างนี้ซี่...ใครจะไปรู้ว่า แค่ภารกิจนั่งเฉยๆบนรถเมล์นี่ มันก็เสียงชีวิตเอาเรื่องทีเดียว....จุดเซฟก็อยู่ไกลซะด้วยสิ OTL

-----------------------

Quest [ประตูที่ห้ามเปิดเด็ดขาด] AP 50 pt.

ก่อนหน้านี้ ไม่เคยมีเพื่อนคนไหนเตือนซักนิด ว่าห้องพักแพทย์ที่ตึกผู้ป่วยแห่งนี้ เต็มไปด้วยเรื่องเล่าสยองขวัญสั่นประสาทมากมาย ถึงขั้นที่ไม่ผ่านการจัดเรต Exteen...จนไม่กล้าพิมพ์ออกมาเลยทีเดียว !!

เมื่อครั้งที่อยู่เวรวันแรก Doc.Pud ก็หอบข้าวหอบของจากห้องพักตึกข้างๆ มานอนอยู่ห้องพักแพทย์ที่วอร์ดอย่างสบายอารมณ์...นอกจากที่นอนและหมอนที่สะอาดสะอ้านแล้ว ไม่ได้ติดใจเลยซักนิด ว่าทำไมทั้งประตูห้อง และภายในห้อง ถึงเต็มไปด้วยกระดาษยันต์และเชือกสายสิญจน์รายล้อม !!

ตื่นเช้ามา งัวเงียออกจากห้อง ก็พบกับแม่บ้านทำหน้าตกใจ ถามว่า เมื่อคืนนอนห้องนี้หรือ?.....และเมื่อได้รับรู้เรื่องราวที่มาที่ไปของห้องพักแพทย์แล้ว ก็ไม่แปลกใจว่า ทำไมถึงไม่มีคนนอนห้องนี้มานานนับปี !!!

อยู่ในวงการแพทย์มาหลายปี...จนถึงตอนนี้ แทบไม่เหลือความกลัวซากศพสดๆ น้ำหนองกระเซ็น อวัยวะทะลักทะลาย การกรีดแทง และเลือดพ่งปรี๊ดอีกแล้ว...แต่กับสิ่งที่อธิบายไม่ได้ด้วยตรรกะและทฤษฎี อย่างเช่นคุณผีและวิญญาณแล้วนั้น................มันก็เป็นหนังคนละม้วนเลยทีเดียวเชียว !!!

.

การเก็บเควสยังดำเนินต่อไป...ต้องเสีย HP อีกเท่าไหร่ จึงจะเพียงพอ?

*: Data have been saved

~ To be continued ~

แท่ด แท่ด แท่ด

ทิวทัศน์จากหอพักชั้น 19 ในยามค่ำคืน...นอนตรงนี้กับเพื่อนจุฬาอีกหนึ่งคน ยังสบายใจกว่าไปนอนคนเดียว ที่ห้องพักไบโอฮาซาร์ดบนวอร์ดมากมายนัก...อา สวัสดี อีกราตรีที่แสนยาวนาน...