.
สวัสดีเพื่อนๆครับ
 
กลับมาเจอกันใหม่อีกครั้ง ตอนแรกกะไว้ว่า จะเอาบทความโจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ตอนที่ 2 (วะ...เว้นช่วงได้นานมาก) มาฝาก
 
แต่คิดไปคิดมา ยังมีอะไรที่อยากจะเขียนแก้ เขียนเพิ่ม แปะรูปเพิ่มอีกเยอะเลย ก็ขอเอาไปแก้ไขตกแต่งอีกนิดหน่อยนะครับ --- แหม่ ติสต์จริงๆเรา
 
วันนี้เลยมาขัดตาทัพ ด้วยซีรีย์รายสะดวก ในชื่อ "ไดอารี่แพทย์เวร - One Pic per Duty" ครับ
 
*******
 
ตั้งแต่จบเป็นหมอมา ผมต้องเจอกับมหกรรมอยู่เวรไม่ได้หยุด...เวรในวอร์ดดูคนไข้ เวรห้องฉุกเฉิน เวรห้องอุบัติเหตุ เวรตรวจคนไข้ประกันสังคม ฯลฯ และอื่นๆแบบถี่มากมายครับ ...ช่วงที่เวรหลวมๆหน่อย ก็อาจจะได้ซัก 13-15 เวรต่อเดือน...แต่ช่วงพีคๆ อีเวนท์เยอะๆ คนไข้มากๆ งานชุมๆ (หรือเงินขาดมือ ><') ก็เรียกได้ว่า ต้องอยู่เวรต่อเนื่องซัก 23-24 วัน ไม่มีเว้นช่องไฟเลยก็มี
 
ชีวิตช่วงนั้น จะเหนื่อยมาก จนแทบน้ำตาไหล นอนน้อยจนเดินไปเซไปก็บ่อยครับ
 
ก็เลยเกิดเป็น"กิจกรรม"เล็กๆ ที่ผมทำเล่นเอง เพื่อบรรเทาความเหนื่อย เบื่อ ล้า ในการอยู่เวร เกิดเป็นชื่อ " One Pic per Duty" - หนึ่งภาพ หนึ่งวัน หนึ่งเรื่องราว ในหนึ่งเวร...เป็นไดอารี่ภาพเล็กๆ ถ่ายเล่นเก็บไว้ เวรละหนึ่งภาพ เพื่อไว้บันทึกความรู้สึกที่ปนเป ช่วยสร้างสีสัน และลดความหนักหนาของชีวิตการทำงานไปได้บ้าง ไม่มากก็น้อยครับ ^^
 
ปกติจะโพสต์เล่น ใน >>facebook ของตัวเอง<< แชร์ประสบการณ์กับเพื่อนๆ พอหอมปากหอมคอ...พอมีมากหน่อย ก็เลยอยากเอามารวบรวม แชร์เพื่อนๆ Exteen ให้อ่านเล่นกันครับ
 
*******
 
- ภาพแต่ละภาพ จะลงวันที่ๆถ่ายไว้ พร้อมบทบรรยาย/บทแซว ที่ยกมาจากที่เคยเขียนไว้ใน facebook ทั้งดุ้น
 
- แต่ละภาพ จะเพิ่มคำอธิบายเข้าไปอีก เพื่อเน้นให้เห็นภาพคร่าวๆของชีวิตการทำงาน ในแง่มุมต่างๆได้มากขึ้น ทั้งอ่านเอาเพลิน หรืออ่านเอาประเด็นการทำงานอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
 
- ภาพที่ประกอบด้วยบุคคลใดๆ ตั้งแต่ครั้งที่โพสต์ลง facebook...ได้ผ่านการขออนุญาตจากเจ้าตัว หรือผู้มีสิทธิ์ตัดสินใจแล้ว ว่าสามารถเอามาเผยแพร่ได้ ตามความเหมาสม
 
*******
 
One Pic per Duty [1]
 

 
4) 2/3/54 - น้องเด็ก อายุ 52 วัน เป็นจอประสาทตาผิดปกติ จากการคลอดก่อนกำหนด (Retinopathy of prematurity)

ต้องตื่นตั้งแต่ตี 4 เพื่อพาไปยิงเลเซอร์ที่รพ.เด็ก...รถ refer เหยียบขั้นต่ำ 130km/hr ... แถมเข้าโค้งแบบไม่ลดสปีด

...ชักเริ่มห่วงน้องเด็กน้อยลงเรื่อยๆแล้ว ห่วงตัวเองก่อนดีกว่า !
 
***
 
เคสคนไข้ ที่ต้องการการรักษาจากแพทย์เชี่ยวชาญเฉพาะทาง หรือต้องการสถานที่รักษาที่มีอุปกรณ์ครบถ้วน จะถูกเคลื่อนย้าย ส่งตัวไปรักษาต่อตามโรงพยาบาลใหญ่ๆหลายๆแห่งครับ
 
รพ.เด็ก (สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี) ก็เป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญ ที่เต็มไปด้วยหมอเด็กเก่งๆ เครื่องมือพร้อมสรรพ และคนไข้เด็กมหาศาลจนบรรยายไม่ถูกเลยครับ (โดนวิ่งชนตั้งหลายรอบ ^^")
 
เคสบางเคส ต้องให้หมอซักคน นั่งติดรถไปด้วย เพื่อให้แน่ใจว่า ถ้าเกิดปัญหากลางทาง จะได้แก้ไขได้ทันครับ
ในภาพนี่ พี่พยาบาล ICU เด็กแรกเกิด กำลังให้นมน้องเด็ก มื้อเช้าจ้า **
 
 
5) 3/3/54 - การอยู่เวร ICU เด็ก ไม่เคยเป็นเรื่องง่ายสำหรับหมอต๊อกต๋อย...

โดน notify แต่ละที ไม่ต้องคิดให้มากความ...ตามหมอเด็กไปดูคนไข้โดยพลัน !
 
***
 
เนื่องจากปริมาณงานที่มาก ไม่สัมพันธ์กับแพทย์เฉพาะทาง จำนวนน้อยนิด เลยต้องมีการจัดแพทย์จบใหม่ ให้ไปหมุนเวียน ช่วยงานตามวอร์ดต่างๆ ตลอดทัั้งปีครับ ...เช่นช่วงปีแรกที่ผมจบมา ก็จะต้องตะลอนไปทั้งวอร์ดศัลย์ วอร์ดเด็ก วอร์ดนรีเวช บลาๆๆ ที่ละเดือนสองเดือน เพื่อช่วยงานในส่วนที่ทำได้ เช่นจ่ายยา แก้ผลแลป ติดตามการรักษาโรคทั่วไป ฯลฯ
 
แต่ skill บางอย่าง ก็ต้องยอมรับว่า เกินมือในการดูแลจริงๆ...เด็กน้อยอายุไม่กี่สัปดาห์ (หรือบางครั้ง ไม่กี่วัน!) เครื่องช่วยชีวิตนั่นนี่ห้อยเต็มตัว...หากช่วงค่ำคืนที่อยู่คนเดียว มีปัญหาฉุกเฉิน น้องเด็กหายใจเหนื่อย ใจเต้นเร็ว เลือดออกไม่หยุด บลาๆๆ....ไม่ต้องคิดมากเลยครับ แพทย์เฉพาะทาง ต้องถูกตามตัวมาช่วยหมอเวรตัวน้อยๆโดยพลัน ! **
 
 
6) 6/3/54 - ER ดึก ตั้งเป้าเคลียร์เอกสารคดี + journal ทั้งหลายแหล่ให้หมดสิ้น...
คนไข้ขับรถชน ยิงกัน ฟันกัน เมาหัวแตก และอื่นๆ....จากศรีษะเกษ....

ตรูลาจากมาเป็นเดือนแล้ว ก็ยังอุตส่าห์มีมาเป็นระยะ!! เลิกส่งมาได้แล้ววว ป่านนี้แล้ว คนไข้ยังลืมแล้วด้วยซ้ำ ว่าแผลอยู่ไหน ! T__T
 
***
 
มีช่วงที่ผมต้องไปช่วยงานไกลลลลบ้าน อยู่ที่ศรีษะเกษ อำเภอกันทรลักษ์ (ใช่ครับ พื้นที่เสี่ยง ที่ช่วงนั้นมีปัญหาละเอียดอ่อนกับประเทศเพื่อนบ้าน เป็นข่าวใหญ่โตนั่นเอง T__T) ชีวิตช่วงนั้น มีอะไรมันส์ๆเยอะมากครับ คงได้มีโอกาสเล่าให้ฟัง
 
หลังจากทำงานครบสามเดือน ผมก็กลับมาประจำที่เดิม โรงพยาบาลศูนย์...แต่เวรกรรมยังไม่หมดดี...."เอกสารคดี"  ที่ไม่เคยถูกโรคกับผมเลย ต้องนั่งเขียนเป็นสิบเป็นร้อยใบ ทุกๆวัน....เอาไปเบิกค่ารักษา เอาไปเบิกประกัน เอาไปทำคดี เอาไปยื่นราชการล้านแปด...ยังคงถูกส่งมาหาผมอย่างต่อเนื่อง ให้ผมเก็บตก เขียนกลับไปอีกมากมายมหาศาล....เป็นปัญหามากจริงๆครับ อย่าว่าแต่หน้าตาคนไข้เลย แผลคนไข้เป็นยังไง ผมก็สุดจะนึกออกจริงจริ๊งงงง **
 
 
7) 6/3/54 - น้องเด็กตัวเหลืองอ๋อย

เอาเข้าตู้ฉายไฟด่วน !
 
***
 
ตอนอยู่วอร์ดเด็กแรกเกิด จะมีปัญหายอดฮิต ในเรื่องเด็กน้อย ค่าผลเลือดผิดปกติ เม็ดเลือดแตกมาก ลำไส้มีปัญหา ตับทำงานไม่ดี  ฯลฯ จนตัวเหลืออ๋อย...หลายคนต้องเข้าตู้ฉายไฟ (Phototherapy) เพื่อปรับโครงสร้างสารในเลือดครับ
 
ใช้เวลาไม่กี่วัน น้องน้อยส่วนใหญ่ จะปกติดี แก้มเหลืองๆเริ่มมีเลือดฝาด และกลับไปอยู่กับแม่ได้ปกติในที่สุด ^^ **
 
 
8) 7/3/54 - รู้สึกเปื่อยๆ ตัวรุมๆ ปวดหัวจี๊ดๆเป็นช่วงๆ หลังจากมหกรรมอยู่เวรผ่านมาได้ครึ่งทางกว่าๆ

ซัด ibuprfen ไปมากมาย อาการดีขึ้น แต่กลัวจะ overdoseเหลื๊อเกิน...

พี่หมอเด็กสุดที่เลิฟ ช่วยซัพพอร์ตจิตใจกันสุดๆ.."กินได้อีกเยอะๆเลยจ้า มันจำกัดโดสยาตามน้ำหนักตัว~~~"

.....หัวข้าเริ่มปวดอีกแล้ว....
 
***
 
ช่วงนั้นเวรผมถี่มากครับ เลยมีปัญหาปวดหัว ตาพร่าตามมัวบ่อยๆ อารมณ์แบบว่า Working overload ทั่วไป
 
ปกติผมและเพื่อนๆ จะไม่ชอบแก้ปัญหาสุขภาพด้วยการสาดยาไปก่อน...แต่สารภาพว่า บางช่วง การรักษาแบบ"ประคองอาการ พักผ่อนมากๆ กินอาหารเยอะๆ ให้ตรงเวลา "บลาๆๆ ที่พูดให้คนไข้ฟังเป็นพันๆครั้ง......ก็ทำไม่ได้จริงๆครับ แหะๆ **
 
 
9) 8/3/54 - same old place @ ER รอบบ่าย ถึงเที่ยงคืนครึ่ง...อยู่เวรต่อเนื่องมานานแค่ไหน ก็ไม่เหลือแรงจะนับซะแล้ว...

ยิ้มให้กับตัวเอง ยิ้มให้กับห้องเดิมๆ เก้าอี้ตัวเดิม แล้วก็คนไข้ที่ราวกับจะไม่มีสิ้นสุด...

Fight !!
 
***
 
บางคืน ผมจะมารับจ๊อบ อยู่เวรห้องฉุกเฉิน (Emergency Room) ครับ รพ.ผมจะแบ่งเป็นสามกะ ต่อวัน เช้า (8.30-16.30) บ่าย (16.30-00.30) แล้วก็ดึก (00.30-8.30)....ช่วงเวรบ่าย คนไข้จะพีค เยอะ และมะรุมมะตุ้มมากทีเดียว
 
โชคดีมากๆ ที่ของผม จะมีน้องๆนักศึกษาแพทย์ปี5-6 มาช่วยงานได้มาก ประหยัดแรงไปได้เยอะทีเดียวครับ ^^ **
 
 
10) 10/3/54 - วันนี้ไม่มีเวรวอร์ดเด็ก แอบมาแจมเวร ortho ... เข้าเคสผ่าตัด ยิงสกรู จัดกระดูก

สนุกกว่าวิ่งตามดูเด็กน้อยเย้อออออ ^^ /
 
***
 
ช่วงเดือนพฤษภาคม 54 ที่จะถึงนี่ นับไปอีกสองปี ผมจะได้อยู่ประจำภาควิชาศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์ เพื่อฝึกเฉพาะทางด้านกระดูก ก่อนกลับไปเรียนต่อเป็นเรื่องเป็นราวครับ
 
บางทีถ้ามีวันว่างๆ ผมเลยชอบแวะไปช่วยงาน เข้าช่วยผ่าตัดเคสคนไข้กระดูกบ้าง....สนุก และเหนื่อยน้อยกว่างานที่ทำอยู่เยอะเลย
 
การทำงานที่ชอบ เป็นเรื่องสำคัญ ที่จะทำให้เราทำงานได้ดี และมีความสุขจริงๆครับ :)
 
*******
*******
 
หวังว่าเพื่อนๆจะอ่านแล้วเพลินๆ ถูกใจบ้างนะครับ กับชีวิตแพทย์เวรที่ปนๆเปๆ วุ่นวายชุลมุนบ้างเป็นครั้งคราว
 
ไว้เจอกันใหม่ กับเอนทรีค้างคาอื่นๆ เป็นระยะครับ ^^/
 

Comment

Comment:

Tweet

เป็นประโยชน์กับคนที่กำลังตั้งใจสอบเข้าค่ะ

#14 By หมิง on 2012-07-10 20:07

Great Aritcle. Always seeking unique variations of ideas, I just bookmarked this blog. Thanks quite definitely,

#13 By condominiums edgewater (175.110.78.18) on 2012-02-27 22:06

I appreciate you causing this to be article available, other site is also congratulations. Have a very great day

#12 By condominiums edgewater (175.110.78.18) on 2012-02-27 22:05

เข้าใจครับ บางครั้งก็เป็นเช่นกัน

#11 By หมอกิตติคุณ (110.77.225.98) on 2011-12-27 23:24

อยากอ่านโจโจ้ part 2 ไวไวจัง....
....อุ่ย ไม่เกี่ยวแฮะ ฮ่าๆๆ

#10 By ผ่านมาดู (203.158.4.227) on 2011-07-02 02:58

รักคนเขียนจัง Hot! Hot! Hot!

เขียนดีมากๆ

แต่ผมอยากให้ คุณหมอใส่ลำดับที่
กำกับหัวข้อบทความเหมือนเดิมอ่ะครับ

อุตส่าห์ทำต่อเนื่องมาเป็นร้อย

#9 By Art Scicom Division. on 2011-05-04 17:26

อ่านแล้วอยากปริ๊น
ไปแปะกำแพงที่โรงเรียนจริงๆครับ

จะได้รู้ว่า "หมอ" คืออะไร

ปล.ว่าแต่เด็กอยากเป็นหมอกันเยอะแยะ
ทำไมหมอยังขาดแคลนอยู่ล่ะครับ

#8 By A.K.Thathap (61.7.241.30) on 2011-05-04 16:08

ไม่ได้เป็นหมอ
ไม่ได้เรียนหมอ
แต่เห็นแล้วเหนื่อยแทน
สู้ๆ นะคะ

#7 By mokona on 2011-05-03 14:02

ดูทรมานมากนะคะเนี่ย
ได้ความรู้ดีๆ เยอะเลยครับ confused smile งานหมอนี่มองจากมุมคนนอกก็เห็นว่าหนักแล้ว พอเห็นเบื้องหลังนี่ยิ่งดูหนักเข้าไปใหญ่ sad smile ยังไงก็สู้ๆ นะครับ

อ่านบล็อกพี่แล้วได้แรงบันดาลใจจริงๆ ว่าถึงงานจะหนักขนาดไหนเราก็แบ่งเวลาให้หลายๆ อย่างที่เราชอบได้ แล้วจะรอติดตามชีวิตหมอต่อไปครับ confused smile

#5 By SimpsKwan on 2011-04-24 21:50

^0^
ขอบคุณประสบการณ์ที่นำมาฝากค่าาา ><
รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ^-^

#4 By -:+Hell whalE+:- on 2011-04-24 21:35

Hot! Hot! Hot!

เห็นด้วยกับที่ว่า ทำงานที่ชอบทำให้เราทำงานได้ดีและมีความสุขค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ confused smile
ชีวิตแต่ละวันดูยุ่งมาก ๆ เลยล่ะค่ะ แล้วตอนที่ไปอยู่วอร์ดเด็กท่าทางจะวุ่นมาก เพราะเด็กเยอะสินะคะ ;w;
อาชีพแพทย์นี่เป็นอาชีพที่สุดยอดจริง ๆ...งานดูหนักมาก ๆ เลยค่ะ
ยังไงก็อย่าทำงานหนักเกินไปนะคะ ถ้าพักได้ก็พักบ้าง หมอป่วยขึ้นมาคงลำบากแย่เลยค่ะ~

อ้อ สุขสันต์วันอีสเตอร์ด้วยนะคะ แล้วจะรอเอนทรี่ต่อไปค่ะ~

#2 By 「AKARI*」 : Interviewer on 2011-04-24 16:40

เป็นประโยชน์สำหรับน้องๆที่กำลังจะจบมากๆค่ะ เห็นแล้วจะได้เตรียมใจไว้ว่าต้องเจอกับตัวแน่ๆ แต่จะหนักเบาแค่ไหนคงแล้วแต่ดวง(ซวย)ของตัวบุคคลเอง อิอิ

ปล สู้ๆนะคะพี่^^l3

#1 By Lavenya on 2011-04-24 16:29